Die belangrikheid van kerklidmaatskap

 Die belangrikheid van kerklidmaatskap

 

Dit lyk asof daar deesdae 'n algemene onwilligheid is om tot enigiets te verbind.  Hierdie onwilligeheid blyk asof dit selfs Christene beinvloed omdat hulle onwillig is om hulle aan 'n plaaslike gemeente te verbind. Die Bybel ken egter nie 'n ware gelowige wat nie 'n lid van 'n gemeente is nie.  Tog het baie gelowiges vandag geen formele verbintenis met ‘n gemeente nie.  Dit is ook waar van ons gemeente.   

My begeerte is nie om enigiemand te dwing tot kerklidmaatskap nie.  Ek verwag ook nie dat almal wat nie lidmate is nie, nou sal aansoek doen nie.  Maar ek wil hulle help om te verstaan waarom kerklidmaatskap belangrik is. 

Die belangrikheid van kerklidmaatskap 

1. 'n Bybelse basis vir kerklidmaatskap

Die oomblik wat jy tot geloof kom word jy onmiddellik 'n lid van die liggaam van Christus volgens 1 Korintiërs 12:13 wat die 'universele kerk' genoem word.  Daar is talle verwysings na hierdie ‘universele kerk’ in die Bybel.  Byvoorbeeld in Mattheus 16:18 sê die Here vir Petrus: ‘Jy is Petrus, en op hierdie rots sal Ek my kerk bou, en die poorte van die doderyk sal dit nie oorweldig nie.’  Dit is duidelik dat Jesus nie hier van 'n plaaslike gemeente praat nie.  Hy praat van alle gelowiges oral.  So ook in Efesiërs 1:22-23 waar Paulus sê ‘En Hy het alle dinge onder sy voete onderwerp en Hom as Hoof bo alle dinge aan die gemeente gegee, wat sy liggaam is, die volheid van Hom wat alles in almal vervul.’  Ook hier is die verwysing na die hoofskap van Christus oor alle gelowiges wêreldwyd.  

Maar net so, is daar baie verwysings na die kerk, wat slegs na 'n plaaslike liggaam kan verwys. Byvoorbeeld in Mattheus 18-15-17 waar Jesus praat van 'n 'broer' wat teen 'n ander 'broer' gesondig het. Daardie broer moet eers alleen na die ander broer wat teen hom gesondig het gaan en hom to bekering roep.  As dit nie werk nie, moet hy nog twee of drie ander met hom saamneem en hom weer tot bekering roep.  Wanneer dit alles steeds faal, moet hy dit voor die gemeente bring, wat eers die man ook tot bekering roep, maar as hy hom nie wil bekeer nie, hom moet afsny en as ‘n heiden ag. Die kerk waarna hier verwys word, praat nie van die universele kerk wêreldwyd nie, maar praat van ‘n identifiseerbare groep gelowiges wat plaaslik bymekaarkom en dit word ‘n kerk genoem.  

Terwyl ‘n jy outomaties as 'n gelowige 'n lid van die universele kerk word, is die verwagting dat jy deel moet word van 'n plaaslike liggaam van gelowiges.  Dit is wat ons 'die plaaslike gemeente' noem.  Daar is baie verwysings na sulke plaaslike kerke, of gemeentes in die Bybel:  Paulus se briewe gerig aan die plaaslike gemeentes in Rome, Korinthe, Galasië, Efese, Filippi, Kolosse en Tessalonika. Net so verwys Handelinge 8:1 na die gemeente in Jerusalem. 

Wanneer die Woord van God na 'die kerk' of ‘die gemeente’ verwys praat dit meestal vd plaaslike liggaam van gelowiges. Hulle wat saam verenig het vir die doel van aanbidding en wedersydse opbouing.  Die plaaslike gemeente word geroep om saam te verenig: om God’s Woord te ontvang (1 Timoteus 4:13; 2 Timoteus 4:2); vir wedersydse opbouing (Romeine 12:3-8; vgl. 1 Korintiërs 12:4-31; 1 Petrus 4:10-11; om deel te neem aan die ordinansies: die Nagmaal (Lukas 22:19) en die Doop (Handelinge 2:38-43); en om die evangelie te verkondig (Mattheus 28:18-20). Die verwagting is dat elke lid van die liggaam van Christus, ook 'n lid van die plaaslike gemeente moet wees, wat die plaaslike uitdrukking van die liggaam van Christus is. Die Griekse woord 'ekklesia' wat na die plaaslike gemeeente verwys, verskyn 114 keer in die Nuwe Testament en word vertaal as 'vergadering' of 'gemeente'.   

As 'n kerklidmaat verbind jy jouself formeel aan daardie liggaam van gelowiges met die doel van geestelike groei van jouself en van die hele liggaam. Elke gemeente is di plaaslike uitdrukking van diegene wat gebou is op die Rots wat Christus is in Mattheus 16:18.  Die wat die liggaam van Christus is staan onder Sy gesag volgens Efesiërs 1:22-23 en hulle is saam verantwoordelik om mekaar te help, te lei en te dissiplinees volgens Mattheus 18:15-17.  

Elke plaaslike gemeente is 'n afsonderlik identifiseerbare liggaam van gelowiges wat as gemeente geroep is om te vergader, te bou en te groei as die kerk van Christus. Dit is 'n groep gelowiges wat daarna streef om di Here te eer en aan Hom te gehoorsaam te wees. Dit bestaan uit individue wat ook geroep is om deel van daardie gemeente te wees, die Bybels sien hulle as: 

a. 'n Gebou

In 1 Korintiërs 3:1-9 word gemeente 'n gebou genoem.  Die gelowiges word daar 'klein kinders in Christus' genoem, maar is to geroep om ‘medewerkers’ in God se akker en ‘gebou’ te wees.  In ander tekste word die gemeente weer ‘die Tempel van God’ genoem (Efesiërs 2:21 vgl. 2 Korintiërs 6:16; 1 Timoteus 3:15; 2 Petrus 2:5) waarin individuele gelowiges die 'lewende stene' van daardie gebou of Tempel is.  Dus bestaan die plaaslike gemeente uit individuele gelowiges wat 'n taak het, 'n plek het om te vul, ‘n verantwoordelikheid vir mekaar het en vertrou op mekaar.  As 'lewende stene' is ons nie net stene wat rondlê en kan kom & gaan soos ons wil nie.  Ons het 'n doel en 'n plek om te vul. Vir hierdie beeld om te werk, moet gelowiges formeel met di plaaslike gemeente assosieer deur gemeentelede te word. 

b. 'n Liggaam

In Romeine 12:4-5 word die plaaslike gemeente ‘n ‘liggaam’ genoem wat uit verskeie ‘lede’ bestaan.  Daarvolgens het elke lid ‘n unieke funksie sodat hulle gesamentlik as gemeente die liggaam vorm.  Elke lid behoort aan die ander.  Weer kan hierdie beeld nie werk sonder formele assosiasie, of kerklidmaatskap nie.  Alle gelowiges moet 'lede' wees van die plaaslike liggaam van Christus, die gemeente. 

c. 'n Familie

In 1 Timoteus 3:15 skryf Paulus aan die jong predikant sodat hy ‘kan jy weet hoe iemand hom moet gedra in die huis van Gd, wat die gmeente is van die lewende God’.  Dus, volgens dit, is alle gelowiges kinders in God se huisgesin en lede van God se familie, wat soos Efesiërs 1:5 sê

onsself oorgegee het aan die gesag van Jesus Christus en in hierdie familie aangeneem is.  Hierdie familiebeeld impliseer 'n verhouding met God, en met mekaar as broers en susters in Christus.  Geen familie is 'n ware familie as mense net terloops met mekaar vertroud is nie.  Vir die beeld om te werk verwag formele assosiasie, dit is kerklidmaatskap. 

As stene in God se gebou, as lede van Christus se liggaam, as lede v God se familie, is die enigste manier vir hierdie bybelse beelde om te werk dat gelowiges deur kerk lidmaatskap aan mekaar sal verbind in die lokale gemeente.  Duidelik is die idee van ‘swewende gelowiges’ iets wat vreemd is aan die leer van die Skrif. 

2. 'n Bybelse verwagting v kerklidmaatskap

Die Bybelse verwagting is dat ons nie net funksies moet verrig om God te dien nie, maar ook dat ons mekaar sal dien en ondersteun.  Gelowiges het sekere funksies om saam verrig, so dit vereis formele lidmaatskap. 

Toe gelowiges tot geloof gekom het, volgens Handelinge 2:41-47 (vgl. Handelinge 5:14; Handelinge 16:5), het hulle hul bekeer, in Jesus geglo, is gedoop en is toe by die plaaslike gmeente 'gevoeg'.  Hulle het gereeld bymekaargekom om volgens Handelinge 2:42 hulself saam te wy aan, ‘die leer van die apostels en in die gemeenskap en in die breking van die brood en in die gebede.’  Verder is die verwagting van gelowiges om, in gehoorsaamheid aan God, hulleself te onderwerp aan beide: (a) die ouderlinge van die plaaslike gemeente, en (b) aan mekaar.  Kom kyk na verskillende areas van verwagting in dit: 

a. Die Kerkleierskap

Dieouderlinge word geroep om vir die kudde van God te sorg (Handelinge 20:28; vgl. 1 Petrus 5:2).  Die wat hulle moet versorg, sê 1 Thessalonicense 5:12, is dié onder wie hulle arbei.  Hulle word geroep om oor hulle te waak (1 Tessalonicense 5:13; vgl. 1 Timoteus 5:17) en oor hulle siele te waak (Heb. 13:17), want hulle moet eendag aan God rekenskap gee vir die wat onder hul toesig geplaas is (vgl. 1 Petrus 5:3).  

Dus God se verwagting dat alle gelowiges hulle gewilliglik sal onderwerp aan die sorg en gesag van die ouderlinge wat God oor hulle geplaas het.  Dit vereis dat alle gelowiges lede moet word en hulleself formeel daardeur onder die toesig van God se aangestelde leiers plaas, die ouderlinge van die plaaslike kerk. 

So as jy nie 'n kerklidmaat is nie het die ouderlinge van die gemeente nie meer verantwoordelikheid om jou te bedien as wat hulle het vir die man op straat nie 

b. Die medegelowiges

Gelowiges is egter nie net geroep om hulle gewillig aan die sorg en gesag van die ouderlinge te onderwerp nie, maar ook die sorg en gesag van die hele gemeente.  In Mattheus 18:15-17, as ‘n medegelowige teen jou gesondig het: nadat jy alleen na hom toe gegaan het, en dan twee of drie ander saam met jou geneem het, as hy steeds weier om te bekeer, moet jy hom na die hele gemeente bring.  Dit is hulle verantwoordelikheid om hom tot bekering te roep en as hy nie bekeer nie, om hom uit die gemeente te verdryf (vgl. 1 Korintiërs 5:1-13).  Dit is duidelik dat tensy die gelowige hom onder die sorg en gesag van die lidmate van die gemeente geplaas het, kan hulle hom nie uit die gemeente plaas nie.  Dus is die verwagting van die Skrif hier dat alle gelowiges lidmate van die plaaslike gmeente moet wees. 

Kerklike dissipline is nie die enigste verantwoordelikheid wat lidmate vir mekaar het nie, ons is ook almal geroep tot wedersydse opbouing van mekaar.  Ons moet vir mekaar sorg, lief wees en mekaar aanmoedig (Hebreërs 10:24-25). Ons moet mekaar op bou deur ons verskillende geestelike gawes te beoefen (Romeine 12:6-8; vgl. 1 Korintiërs 12:4-7; 1 Petrus 4:10-11). 

In 1 Timoteus 5:9 het die gelowiges presies geweet watter weduwees in aanmerking kom vir finansiël hulp. In Handelinge 2:41-47 (vgl. Handelinge 5:15; Handeling 16:5) het hulle presies geweet hoeveel nuwe gelowiges elke dag by hulle getal "gevoeg" is. As gelowiges na 'n ander dorp verhuis het, is ‘n aanbevelingsbriewe gegee (Handelinge 18:27; vgl. Romeine 16:1; Kolossense 4:10; 2 Korintiërs 3:1-2).  

So dit is duidelik dat die Bybel verwag dat gelowiges formeel met die plaaslike kerke sal assosieer.  Dat hulle hul aan sorg en gesag onderwerp deur middel van kerklidmatskap.  Die idee van onafhanklike Christene wat nie formeel met die plaaslike kerk assosieer nie is ver van Bybelse verwagting. Dit is dwarsdeur die Nuwe Testament duidelik: Dit is ‘die gemeente in Jerusalem’ (Handeling 8:1); dit is die ‘hele gemeente’ (Handelinge 6:5); dit is die ‘dissipels in Jerusalem’ (Handelinge 9:26); die ‘hele gemeente’ (Handelinge 15:17), waaroor ‘die ouderlinge van die gemeente volgens Handelinge 15:17 verantwoordelikheid gehad het in ‘elke gemeente’ (Handelinge 14:23) as God se aangestelde opsieners.

Die plaaslike kerk is 'n herkenbare en identifiseerbare groep moet wees wat hulle onderwerp aan die sorg en gesag wat God oor hulle geplaas het. Gelowiges moet lede wees van die plaaslike gemeente aangesien God se Woord vir ons instruksies, verwagtinge en grense gee, vir hoe hierdie sorg en gesag oor gelowiges uitgeoefen en geïmplementeer moet word.  Dit wys dat kerklidmaatskap van gelowiges verwag word.  En dat dit nie 'n nagedagte is nie, maar

goed beplan en geformuleer, want dit is deel van God se plan vir ons goed! 

3. 'n Bybelse oproep tot kerklidmaatskap 

So hoekom moet ek as gelowige oorweeg om 'n kerklidmaat te word? Ek wil jou wys op vyf redes:  

a. Vir die ongelowige

Terwyl die kerk hoofsaaklik 'n liggaam van gelowiges is, kom daar ongelowiges onder ons in.  In  1 Korintiërs 5:1-5 vind ons 'n interessante situasie in die kerk.  'n Gelowige skuldig aan seksuele immoraliteit en moontlik selfs bloedskande.  Daarom word die gelowiges in daardie gemeente geroep om kerklike dissipline toe te pas.  Hulle moet hierdie persoon uit die kerk werp, Hoekom?  Omdat hy onberouvol is en wat hy gedoen het ‘nie eers onder die heidene gebeur nie’.  Deurdat die kerklidmate hom uitwerp en aan Satan oorgee, stel hulle 'n voorbeeld vir die ongelowiges dat onbekerde sonde nie in gemente toegelaat sal word nie.  Verder wys dit wys dat iemand wat in sonde voortleef, nie as 'n ware Christen gesien kan word nie.  Terwyl alle Christene sondaars is, is alle Christene berouvol (1 Johannes 1:9).  

Dis is maar net een manier, hoe kerklidmaatskap teenoor ongelowiges getuig, daar’s ander: Om ‘n kerklidmaat te wees wys dat jy nie skaam is vir die evangelie of die gemeente van Christus nie; dit wys dat gelowiges mekaar liefhet en vir mekaar omgee en verenig staan. 

b. Vir die swakker broer

Daar’s verskeie persone wat as 'die swakker broer' gesien kan word:  ‘n Gelowige wat in die sonde val, maar dan berou getoon het toe die gemeente of gelowiges hom aangespreek het (vgl. Mattheus 18:27 of 1 Korintiërs 5:1-5). Dit kan ook iemand wees wat sorg, liefde of bemoediging benodig (Hebreërs 10:24-25),  of 'n broer wat kan baat vind by jou geestelike gawes (Romeine 12:6-8). Dit kan ook 'n nuwe gelowige wees wat nog nie alles duidelik verstaan nie. 

Die punt is: ons word geroep om as gelowiges wedersyds opbouend te wees, sodat ons almal in die geloof sal groei. Sommige is geestelik verder ontwikkel as ander, en ons moet die swakker broer optel en help groei. 

c. Vir die sterker broer

Moenie dink dat enige gelowige al so ver gegroei het dat hy nie ander gelowiges nodig het nie. God se verwagting van elkeen van ons in Mattheus 22:37-40 is: ‘Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en jou hele verstand en … jy moet jou naaste liefhê soos jouself.’  Nie een van ons het dit volmaak bereik nie en ons almal kan by mekaar leer oor

maniere om hierin te groei.  Maar ook is die verwagting van alle gelowiges om aan te hou groei in hierdie liefde vir elke medegelowige sodat ons mekaar uiteindelik sal lief te hê soos Christus ons liefgehad het (1 Johannes 3:16).  Die sterker broer moet leer hoe om elke gelowige lief te hê, ook jou as jy 'n gelowige is.  Om 'n lidmaat van die gemeente te wees maak groei die besorgdheid en liefde makliker en gee geleentheid om in daardie liefde te betoon van naby. 

d. Vir die kerkleierskap

In 1 Timoteus 3 leer Paulus Timoteus oor sy verantwoordelikheid as leraar vir elke individu in die gemeente.  Ouderlinge moet na almal in die gemeente omsien soos hulle vir hul eie gesin sou sorg.  Maar die in 'n gesin is formeel deel van daardie gesin.  Dit is nie die tuinier of die huishulp wat gereeld daar kom nie, of die elektrisiën of loodgieter wat soms daar kom nie.  Alhoewel jy vriendelik en liefdevol teenoor hulle moet wees, is jou verantwoordelikheid om vir hulle te sorg anders as dié wat jou gesin is.  

Tensy jy 'n lidmaat van die gemeente is, kan jy nie dieselfde vlak van sorg en besorgdheid verwag nie.  Ouderlinge is geroep om te sorg en gesag te hê oor die wat onder sy sorg geplaas is.  Daardie sorg en gesag strek slegs tot diegene wat lidmate vd gemeente is.  Ouderlinge mag sulkes aanmoedig en help wat nie lidmate is nie, maar hulle het geen gesag of formele verantwoordelikheid teenoor hulle nie.  

e. Vir die Here onse God

Die gemeente as 'n gebou is nie net 'n versameling van individuele gelowiges hier en daar wat informeel bymekaarkom as hul wil nie.  Handeling 2:41-47 wys dat die gelowiges daagliks by hulle getal gevoeg is.  Die kerklidmaatskap is die liggaam van Christus tot so 'n mate dat toe Saulus die kerk vervolg het, die Here vir hom in Handelinge 9:4 gesê het “Saul, Saul waarom vervolg jy My?”  In Openbaring 21:2 word die kerk 'die bruid' van Christus genoem, wat pragtig aangetrek is vir haar man.  Dit beteken ons is geroep om ons te identifiseer en deel van die bruid van Christus.  

God wil hê dat gelowiges formeel met die gemeente moet assosieer.  Hy roep hulle om deel te wees van die plaaslike gemeente en nie op 'n sorgelose manier nie, maar deur kerklidmaatskap. 

Kerklidmatskap was van die begin af die standaard.  Van die begin van die kerk in Handelinge 2 en

deur die kerkgeskiedenis was dit wat die Here van gelowiges verwag het.  Die idee van 'n Christen wat nie 'n lid van die plaaslike gemente is nie, is 'n moderne konsep wat direk teen die verwagting van God en die leer van die Skrif gaan.  Om 'n gelowige te wees, is om formeel 'n lid van die plaaslike gemeente te word. 

Amen

The importance of Church Membership

 

The importance of Church Membership

The basis of church membership

At the very moment that you come to faith you immediately become a member of the body of Christ according to 1 Cor. 12:13, this is what is often called ‘the universal church’.  There are numerous references to this ‘universal church’ in the Bible.  For instance in Matt. 16:18 Jesus says to Peter “You are Peter, and on this rock I will build my church, and the gates of Hades will not overcome it”.  In this it is clear that Jesus is not speaking about a local church, but all believers everywhere.  Similarly in Eph. 1:22-23 where Paul says “And God places all things under His feet and appointed Him to be head over everything in the church, which is his body, the fullness of him who fills everything in every way”.  Again it is clear that this is speaking of Christ’s headship over all believers worldwide.  

But there are similarly many examples where the reference to the church can only refer to a local body of believers.  For instance in Matt. 18-15-17 where Jesus speaks of a ‘brother’ who have sinned against another ‘brother’.  First the Lord calls you to speak to him alone, and if that doesn’t work to take two or three others with you and speak to him again.  However if that doesn’t help you need to tell the church so that they will collectively call him to repent.  If even this fails, the church must treat him as you would a pagan or a tax collector.  The reference to ‘the church’ here, clearly does not refer to the universal church worldwide, but refers to an identifiable group of believers who congregate together and is called a church.  So while every believer by faith automatically becomes a member of the universal church of Christ, the expectation is that they have to become part of a local body of believers which we call ‘the local church’.  There are many references to such local churches in the Bible.  Many of the letters of Paul are addressed to local churches.  For instance, the church in Rome, the church in Corinth, the church in Galatia, the church in Ephesus, Philippi, the church in Colosse, the church in Thessalonica.  Similarly in Acts 8:1 it refers to the church in Jerusalem.  Primarily when the Word of God refers to ‘the church’ it is speaking about the local body of believers who have united together f or the purpose of worship and mutual edification.  

The Local church are called to join together to receive the Word of God, according to 1 Tim 4:13 and 2 Tim. 4:2; for mutual edification, according to Rom. 12:3-8 (i.e. 1 Cor. 12:4-31; 1 Pet. 4:10-11); to participate in the ordinances, the Lord’s Supper (Luk. 22:19) and Baptism (Acts 2:38-43) and to proclaim the gospel of Jesus Christ according to Matt. 28:18-20. 

But the expectation is that every member of the body of Christ should also become a member of the local church, which is the local expression of Christ’s body.  References to the local church appears 114 times in the New Testament in the Greek word ‘ekklesia’ which means ‘assembly’ or ‘congregation’. 

As a church member, you formally commit yourself to that body of believers with the purpose of spiritual growth not only of yourself but that whole body.  The church exist to receive instruction from God’s Word, according to 1 Tim. 4:13 (i.e. 2 Tim. 4:2) for the edification of one another Rom. 12:3-8 (1 Cor. 12:4-31; 1 Pet. 4:10-11), the practice of the ordinances of the Lord’s Supper and Baptism according to Luk. 22:19 and Acts 2:38-43, and the proclamation of the gospel as seen in Matt. 28:18-20.  

So every congregation is the local expression of those built on the Rock which is Christ in Matt. 16:18; those who are the body of Christ under Christ’s authority according to Eph. 1:22-23; who has the responsibility to help, guide and even discipline each other according to Matt. 18:15-17.  Every local church is and separate identifiably body of believers who are as a congregation called to meet, built and grow as Christ’s church.  Every local church is a separate group of believers who seek to honour and obey our Lord. 

But that local church is made up of individuals who are likewise called to be a part of that church:

A Building: In 1 Cor. 3:1-9 the church is called a building.  Believers are “mere infants in Christ” Paul says yet we are called to be “fellow workers” in God’s field and God’s “building’.  Elsewhere in Scripture the local church is called God’s Temple (Eph. 2:21- 2 Cor. 6:16; 1 Tim. 3:15; 2 Pet. 2:5) and individual believers are called the ‘living stones’ in God’s spiritual house.  So the local church is made up of individual believers who has a purpose, a place to fill and has responsibility for one another an rely on each other.  As ‘living stones’ we are bricks, that are not simply lying around or come and go as we please, we have a purpose and a place to fill.  This expects formal association, or then membership of a local congregation.  

A Body: In Rom. 12:4-5 the local church is also called a body which is made up of various members.  In that passage we are told that each of those members has a different functions and together they form the body so that each member belongs to all the others.  Clearly again formal association, or then membership of the local church is the exportation.  All believers must be ‘members’ of the local body of Christ, the church. 

A Family: In 1 Tim 3:15 Paul writes to Timothy the young Pastor, so that he ‘will know how people ought to conduct themselves in God’s household, which is the church of the living God’  So according to this, we are all children in God’s household, members of God’s family who according to Eph. 1:5 have surrendered ourselves to the authority of Jesus Christ and was adopted into this family.  The family picture implies relationship with God, but also with one another as brothers and sisters in Christ.  No family is a true family if people are just casually acquainted with one another, the expectation is formal association, that is church membership.

 

A Bricks in God’s building, as members of Christ’s body, as fellow members of the family of God we are expected to formally associate through official church membership to one another.   Clearly ‘free floating believers’ is a concept that if foreign to the Bible. 

The expectation of church membership

In the Biblical picture of the church as a building, body and family, there is clearly and expectation that we should not only perform functions to serve God, but also functions to serve and support one another.  Since the Bible expects believers to perform certain functions together as a body, it requires formal membership.  

When believers came to faith, according to Acts 2:41-47 (cf. Acts 5:14; Acts. 16:5), they repented, believed in Jesus Christ, was baptised and were then ‘added’ to the local church.  They regularly meet together according to Acts 2:42 to devote themselves together to “the apostles’ teaching, fellowship, the breaking of bread and prayer.” 

The expectation is that believers, in obedience to God, must submit themselves both to the elders of the local church and to one another, which clearly expect formal association through church membership.  Let’s look at these various areas of expectation: 

a. The Church leadership

As Godly men, elders are called to shepherd the people of God according to Acts. 20:28 (cf. 1 Pet. 5:2).  Those who they are to shepherd, 1 Thess. 5:12 are those among whom they labour.  They are called to have charge over them (1 Thess. 5:13; cf. 1 Tim. 5:17); to keep watch over their souls (Heb. 13:17) and must one day give account to God for those who God has place under their charge (cf. 1 Pet. 5:3).  So God’s expectation from all believers is that they will willingly submit to the care and authority of the elders which have been placed over them.  Again this requires that all believers must become members who formally thereby places themselves under the charge of God’s appointed leadership, the elders of the local church.  In other words, if you are not a church member, the elders of this church has no responsibility to minister to you in any way more than they have to care for those on the street. 

b. The fellow believers

But its not just that God calls every believer to willingly submit to the care and authority of the elders, but also the care and authority of the whole congregation of other believers.  In Matt. 18:15-17 which we have already mentioned, when a fellow believers has sinned against you, after going to him alone and then taking two or three others with you, eventually if he still refuses to repent you must bring him to the whole congregation who has the responsibility to call him to repentance and if he does not repent, to cast him out of that church (i.e. 1 Cor. 5:1-13).  Clearly unless the believer has placed himself under the care and authority of the members of the church, they cannot do this, so the expectation is that all believers must be members of the local church.  But it’s not just in church discipline that all members have responsibility for one another, but we are also called to mutually edify one another.  Heb. 10:24-25 to care, love and encourage one another; Rom. 12:6-8 (cf. 1 Cor. 12:4-7; 1 Pet. 4:10-11) to build one another up through our various spiritual gifts.  In 1 Tim. 5:9, for instance, they knew exactly which widows were eligible to receive financial support. In Acts 2:41-47 (cf. Acts 5:15; Acts 16:5), they knew how many new believers were “added” to their number every day.  And when believers moved to another town, they wrote them letters of recommendation says Acts 18:27 (cf. Rom. 16:1; Col. 4:10; 2 Cor. 3:1-2).  All of this makes it clear that the Bible expects believers to formally associate with local churches by submitting to their care and authority through church membership.  The idea of lone ranger Christians who don’t formally associate with the local church is far from biblical expectation. 

Throughout the New Testament we see it is ‘the church in Jerusalem’ in Acts 8:1, the ‘whole congregation’ in Acts 6:5, the ‘disciples in Jerusalem’ Acts 9:26, the ‘whole church’ in Acts 15:17, of which ‘the elders of the church’ in Acts 15:17, has responsibility in ‘every church’ (Acts 14:23) when God has appointed them as overseers in.  So we see that every believers is called by God to formally associate through membership to the local church, so that that local church can be a recognisable and identifiable group who submit to the care and authority of those who God has placed over them.  Since God in His Word gives us the instructions, expectations and boundaries of how such care and authority over believers should be exercised and implemented to those who He has place under our care to watch over their souls.  

The call to church membership 

So why should you and I consider becoming a church member?  Let me give you 5 reasons: 

a. For the unbeliever

While the church is primarily a body of believers, unbelievers do come to our meetings.  In 1 Cor. 5:1-5 we find an interesting situation in the church where a believer is guilty of sexual immorality and the fellow believers needs to apply church discipline by casting this person out of the church.  Why, because this man is unrepentant and what he is doing ‘does not even occur among the pagans’. By the members of the church casting this man out of the church and handing him over to Satan, they set an example to unbelievers that such unrepentant sinful actions are not acceptable among them.  It must be shown that someone who continues in such ways of sin, can not be considered to be a true Christian.  While all Christians are sinners, all Christians are repentant (1 Joh 1:9). 

b. For the weak brother

The weak brother can be that brother who have fallen in sin and then repents when the congregation confronts him in Matt. 18:27 or 1 Cor. 5:1-5. But he can also simply be someone who needs care, love or encouragement in Heb. 10:24-25 or the brother who can benefit from your spiritual gifts (Rom. 12:6-8).  The point is that we are called to be mutually edifying as believers so that we will ultimately all grow in the faith.  Some of us have developed further than others and we need to pick the weaker brother up and help him grow. 

c. For the stronger brother

Don’t think that any of us has grown beyond the point where we still need fellow believers to support us.  Let me remind you that God’s expectation from each of us in Matt. 23:37-40 is to “love the Lord your God with all your heart and will all your soul and with all your mind…[and to]…love your neighbour as yourself”  None of us has reached perfection in this and all of us can learn from one another of ways to grow in this.  But also, as we have seen recently all believers must continue to grow in this love for every fellow believer because we are called to love one another as Christ has loved us as 1 Joh. 3:16 teaches.  So the stronger brother needs to learn how to love every believer, including you if you are a believer and for that being a member of the same church grows the concern and love and gives opportunity to grow in that love. 

d. For the church leadership

In 1 Tim. 3 Paul instructs the young pastor of his responsibility to every individual in the church.  Elders must be above reproach, respectable and honest.  They must take care of all in the church as they would for their own family.  But those in my family are those who are formally members of my family.  The gardener or the domestic helper, the electrician or plumber my come to my house on occasion, and although I must be kind and loving towards them, my responsibility to care for them is different to what it is to those who are part of my family.  Unless you are a member of the church, you cannot expect the same level of care and concern.  The elders are called to care & have authority over those who are placed under his care and that care and authority extends only to those who are members of the church.  We may encourage and help those who are not members, but we have no authority or formal responsibility towards them. 

e. For the Lord our God

The church as a building, is not simply a collection of individual believers here and there who informally come together whenever they feel like it.  But as Acts 2:41-47 shows, they were added to their number daily.  The membership of the church is the body of Christ to such an extent that the Lord Jesus said to Paul in Acts 9:4 “Saul, Saul, why do you persecute me?” when in fact Paul was persecuting the church.  In Rev. 21, the church are called ‘the bride’ who is beautifully dressed for her husband.  That means that we are called to identify and become part of the bride of Christ, which is the church.  God wants us to formally associate with the church, he calls believers to be part of the local congregation and not simply in an careless way, but through church membership.  Church membership which has been the standard for all believers right from the beginning of the church throughout church history.  The idea of a Christian that is not a member of the local church is a modern concept which goes directly against the expectation of God and the teaching of Scripture.  To be a believer is to formally become a member of the local church. 

Praat met 'n Jehova Getuie

Praat met 'n Jehova Getuie

 

Jehovah se Getuies het een hoofdoelwit: Om jou te kry om hulle literatuur te neem sodat hulle kan terugkom om dit met jou te bespreek. Hulle kom met 'n voorbereide inleiding, wat gewoonlik oor die huidige stand van die wêreld handel, en wil jou godsdienstige agtergrond weet sodat hulle jou die mees gepaste literatuur kan gee.
 
Hulle wil nie hê jy moet enige vrae vra nie, want hulle het selde die antwoorde. Hulle sê dat as jy glo dat hulle literatuur vals is, jy dit nie van hulle moet aanvaar nie. As jy egter hulle literatuur aanvaar, sal jy gefrustreerd wees deur die leuens en misleiding daarin. Hulle sal ook 'n donasie vir die drukkoste vra, slegs as jy kan, natuurlik.
 
Jy mag dalk verbaas wees dat hulle selfs gerespekteerde teoloë in hul literatuur aanhaal. Alhoewel dit waar is, haal hulle dikwels die persone verkeerd aan of haal hulle slegs gedeeltelik aan om die indruk te wek dat hulle hul valshede goedgekeur het. Let ook daarop dat as jy hulle enige literatuur van jou kant aanbied, hulle sal weier om dit van jou te neem.
 
Hul literatuur is vol misleidings en leuens. Ek beveel oor die algemeen nie aan dat jy dit neem nie. As jy dit egter neem, sal dit jou 'n geleentheid gee vir 'n toekomstige gesprek; hulle sal terugkeer om 'n reaksie te vra op wat jy gelees het. As jy besluit om dit te neem, moenie te veel tyd daaraan spandeer nie, kyk dit net vlugtig oor. Fokus op een valse leerstelling daarin. Dan, as hulle terugkeer, sê iets soos: "Dankie, ek het dit gelees, maar ek stem nie saam met hierdie artikel nie" (noem dit spesifiek). Vra hulle of hulle asseblief fotokopieë van die oorspronklike bronne wat daarin aangehaal word, vir jou kan bring. Hulle mag huiwerig wees, maar sê vir hulle as die Wagtoringgenootskap werklik besorg is oor mense se redding, behoort hulle met graagte die vereiste dokumentasie te verskaf. Die Wagtoringgenootskap is egter nooit samewerkend om hierdie 'bewyse' aan te bied nie, en dit sal hom frustreer en hom dalk met vrae laat. Dit word dan 'n geleentheid om die waarheid te deel.
 
Kom ons kyk na wat die 'Jehovah se Getuies' glo:
 
1. Die fout van hul oortuigings
 
Die Wagtoringgenootskap het hul eie foutiewe vertaling van die Bybel genaamd 'The New World Translation'. Dit is doelbewus verkeerd vertaal en as hulle ooit verse sou aanhaal, sal dit nooit in konteks wees nie, hulle haal slegs 'n enkele vers aan om hul punt te bewys. Hulle glo ook dat alle ander kerke deel is van 'die afvallige Christendom' en noem ons 'die Groot Prostituut (Hoer) van Babilon'.
 
Maar kom ons kyk na meer besonderhede oor hul valse oortuigings, en dan na die waarheid van God se Woord:
 
a. Drie-eenheid
 
Wat hulle glo:
Hulle verwerp die leerstelling van die Drie-eenheid as onbybels en heidens, en sê dat God een is! Hulle beskuldig ons daarvan dat ons in drie gode glo.
 
Wat die Bybel leer:
Die Bybel sê wel dat daar net een God is (Jes. 44:6; Jes. 45:18; Jes. 46:9; Joh. 5:44; 1 Kor. 8:4 en Jak. 2:19) en ons ontken nie dat God een is nie. Die Bybel wys egter ook dat daar drie persone is wat God genoem word. (a) Die Vader (1 Pet. 1:2); (b) Jesus (Joh. 20:28; Heb. 1:8); (c) en die Heilige Gees (Handelinge 5:2, 4). Verder besit al 3 goddelike eienskappe, byvoorbeeld is hulle almal: (a) Alomteenwoordig (Ps. 139:7; Jer. 23:23-24; Matt. 28:20); (b) Alwetend (Ps. 147:5; Joh. 16:30; 1 Kor. 2:10-11); (c) Almagtig (Jer. 32:17; Joh. 2:1-11; Rom. 15:19); (d) Ewig (Ps. 90:2; Heb. 9:14; Openb. 15:19). Al drie is ook betrokke by goddelike werke, soos byvoorbeeld die skepping: (a) Die Vader (Gen. 1:1; Ps. 102:25); die Seun (Joh. 1:3; Kol. 1:16; Heb. 1:2); die Heilige Gees (Gen. 1:2; Job 33:4; Ps. 104:30). Daar is ook gedeeltes wat hulle saam plaas wat aandui dat hulle 'n Drie-enige God is, byvoorbeeld in Matt. 28:19 en 2 Kor. 13:14.
 
b. God, die Vader
 
Wat hulle glo:
Hulle glo wel dat daar net een God is wat hulle glo 'n Geestelike wese is, alhoewel Hy 'n liggaam het, maar dit is 'n nie-menslike liggaam. Hulle glo verder dat Hy slegs een naam het: ‘Jehovah’. Interessant genoeg is Jehovah nie eers ’n regte naam, of selfs ’n regte woord nie. Die Jode het God se naam ‘Jahweh’ (YHWH) as so heilig beskou dat wanneer hulle die Skrif lees en by hierdie naam kom, hulle ‘Adonai’ sou sê, wat ‘Here’ beteken. In die Middeleeue het die Jode die vokale van ‘Adonai’ by die konsonante van ‘Jahweh’ begin voeg. Dit is die Tetragram genoem. Jehovah is die Engelse woord vir die konsonante van Yahweh met die vokale van Adonai. Daarom is dit nie eers ’n regte woord nie, en dit is ook nie ’n naam wat in die Bybel aan God gegee word nie.
 
Wat die Bybel leer:
In die Bybel het God baie name, nie net een nie. Byvoorbeeld, Hy word Elohim ‘God’ genoem in Gen. 1:1; Hy word El Shadday ‘God Almagtig’ genoem in Gen. 17:1; Hy word ook Adonay ‘Here’ genoem in Ps. 8:1 en word yhwh tseba’ot genoem ‘Here van die leërskare’ in 1 Sam. 1:3, om maar net ’n paar te noem. Daarom is hulle aandrang dat God slegs een naam het, verkeerd.
 
c. Jesus Christus
 
-    Sy persoon
 
Wat hulle glo:
Hulle glo dat Jehova Jesus eerste geskep het, voor al die ander skepsels en dat hy die aartsengel Migael is. Hulle aanvaar dat hy ‘'n god' is, maar 'n veel kleiner God as Jehova.
 
Wat die Bybel leer:
Die Bybel is baie duidelik dat Jesus ewig God is (Joh. 1:1; Joh. 8:58; Eks. 3:14). Dit leer ook dat hy presies dieselfde natuur as die Vader het (Joh. 5:18; Joh. 10:30; Heb. 1:3). Trouens, as jy Ou Testamentiese verwysings na Jahwe en Nuwe Testamentiese verwysings na Jesus vergelyk, wys dit dat Jesus Jahwe is. Vergelyk: Jes. 43:11 met Tit. 2:13, vergelyk: Jes. 44:24 met Kol. 1:16 en vergelyk: Jes. 6:1-5 met Joh. 12:41. Verder kan Jesus nie bloot 'n engel wees nie, aangesien Hy die engele geskep het (Kol. 1:16, Joh. 1:3 & Heb. 1:2, 10) en die engele Hom aanbid (Heb. 1:6). Hul valse leer eindig nie met wie Jesus is nie, maar sluit ook die gebeure van sy lewe in:
 
-    Sy menswording
 
Wat hulle glo:
Terwyl hulle glo dat Hy op aarde gebore is, glo hulle dat Hy bloot mens was, nie God nie. Alhoewel hulle sê dat Jesus 'n perfekte lewe geleef het, het Hy slegs vir die sondes van Adam gesterf, nie vir almal wat in Hom glo nie. Hulle glo ook dat Jesus op die brandstapel verbrand is en nie dat Hy gekruisig is nie.
 
Wat die Bybel leer:
Maar die Bybel is duidelik dat in die mens Jesus... "woon al die volheid van die Godheid liggaamlik" (Kol. 2:9 & sien Fil. 2:6-7). In Kolossense 2:9 beteken die Griekse woord vir 'volheid' 'somtotaal' en die woord vir 'Godheid' verwys na die aard, wese en eienskappe van God. Met ander woorde. Dit verklaar dat Jesus die somtotaal is van die hele natuur, wese en eienskappe van God in liggaamlike vorm. Hy is inderdaad ‘Immanuel, God met ons’ (Matt. 1:23; Jes. 7:14; Joh. 1:1, 14, 18; Joh. 10:30; Joh. 14:9-10).
 
- Sy opstanding
 
Wat hulle glo:
Wat Jesus se opstanding betref, glo hulle dat Hy slegs geestelik opgewek is, nie liggaamlik nie, en dat Sy liggaam op een of ander manier verdwyn het om nooit weer gesien te word nie.
 
Wat die Bybel leer:
Die Bybel is baie duidelik dat Jesus met 'n vlees-en-been liggaam opgewek is. Ons het ooggetuieverslae in Luk. 24:39 en Joh. 2:19-21 hiervan. Ook het Jesus by verskeie geleenthede kos geëet (Luk. 24:30, Luk. 24:42-43 & Joh. 21:12-13) en is Hy deur sommige van Sy volgelinge aangeraak (Matt. 28:9 & Joh. 20:17).
 
- Sy wederkoms
 
Wat hulle glo:
Wat sy wederkoms betref, glo hulle dat Hy reeds in 1914 teruggekeer het. Dit was 'n geestelike en onsigbare verskyning waarvan slegs hul leiers bewus was. Hulle glo nie dat Hy weer sal terugkeer nie, maar dat Hy in die hemel sal bly en van daar af sal regeer.
 
Wat die Bybel leer:
In teenstelling hiermee leer die Bybel dat Jesus se wederkoms nog in die toekoms is en nog nie plaasgevind het nie. Sy wederkoms sal sigbaar en fisies wees (Handelinge 1:9-11 en Tit. 2:13), dit sal 'n kosmiese gebeurtenis wees (Matt. 24:29-30) sodat elke oog Hom sal sien (Openb. 1:7).
 
Die Bybelse leer oor Jesus is duidelik. Hy is die ewige God, gelyk aan die Vader; Hy het alles geskep wat bestaan; Hy is gebore as die vleesgeworde Seun van God; Hy was sondeloos en het vir alle gelowiges gesterf; Sy opstanding was in 'n fisiese liggaam wat deur baie gesien is, selfs deur sommige aangeraak is; Sy wederkoms, waarvoor ons nog steeds wag, sal fisies en kosmies wees, elke oog sal Hom sien. Dit word duidelik in die Bybel geleer en om dit te ontken, is om die Christelike geloof te ontken.
 
d. Heilige Gees
 
Wat hulle glo:
Jehovah se Getuies glo nie dat die Heilige Gees 'n afsonderlike persoon is nie, maar eerder dat Hy die 'onpersoonlike krag' van Jehova is.
 
Wat die Bybel leer:
Die Bybel toon dat die Heilige Gees al drie die primêre eienskappe het wat 'n persoon afsonderlik maak. Hy het 'n verstand (Rom. 8:27); Hy het emosies (Ef. 4:30) en Hy het 'n wil (1 Kor. 12:11). Verder gebruik die Bybel persoonlike voornaamwoorde wanneer daar van Hom gepraat word (o.a. Handelinge 13:2). Die Gees is ook in staat om dinge te doen wat slegs 'n persoon kan doen, soos om te onderrig (Joh. 14:26); te getuig (Joh. 15:26); opdrag te gee (Handelinge 13:4); bevele uit te reik (Handelinge 8:29); en voorbidding te doen (Rom. 8:6). Dit is duidelik uit die Bybel dat die Heilige Gees 'n aparte persoon is en nie bloot 'n onpersoonlike krag van God nie. Hy is die derde persoon van die Drie-eenheid (Matt. 28:19).
 
e. Redding en ewigheid
 
-    Redding
 
Wat hulle glo:
Terwyl Jehovah se Getuies wel sê dat jy in Jesus moet glo, is geloof in Jesus nie voldoende om jou te red nie. Jy moet ook 'n lid van hulle organisasie wees en al hulle regulasies en reëls gehoorsaam as jy Armageddon wil oorleef. Maar selfs dan kan jy steeds geen sekerheid hê nie, en jy kan ook nooit weet of jy genoeg gedoen het nie.
 
Wat die Bybel leer:
Die werke-gebaseerde verlossing van die Jehovah se Getuies maak die evangelie van geloof alleen in Jesus Christus heeltemal nietig (Gal 2:16-21 & Kol 2:20-23). ​​Die Bybel leer dat redding geheel en al gebaseer is op die onverdiende guns van God. Terwyl die Bybel nie die belangrikheid van goeie werke ontken nie, is goeie werke die vrug van ware redding, dit is nie die basis van ons redding nie (Ef. 2:8-10 & Tit. 3:4-8).
 
-    Ewigheid
 
Wat hulle glo:
Selfs al oorleef 'n Jehovah se Getuie Armageddon, het hulle steeds min hoop om die hemel te bereik. Slegs 144 000 van die 'Gesalfde Klas' sal hemel toe gaan en saam met Jesus regeer. Die res sal deel wees van die 'ander skape' wat vir ewig op 'paradysaarde' sal lewe. Hulle sal slegs een van hierdie ewighede bereik as hulle getrou aanhou om hul lering tot die einde toe te gehoorsaam.
 
Wat die Bybel leer:
Die Bybel leer dat die hemel die bestemming is van almal wat in Jesus Christus glo (Joh. 14:1-3; Joh. 17:24; 2 Kor. 5:1; Fil. 3:20; Kol. 1:5; 1 Tess. 4:17; Heb. 3:1). Die wat hemel toe gaan, is dieselfde mense wat op die nuwe aarde sal woon (2 Pet. 3:13; Openb. 21:1-4) aangesien hemel en aarde verenig sal wees.
 
-    Die siel
 
Wat hulle glo:
Hulle glo nie dat die siel ewig is nie, maar dat dit sterf die oomblik as jy sterf. Hulle beskou dit as jou 'lewensbron' wat eenvoudig jou liggaam verlaat en ophou bestaan.
 
Wat die Bybel leer
Die Bybel sien die siel as 'n veelsydige deel van elke mens. Dit is die onstoflike menslike self wat na die dood voorbestaan (Gen. 35:18; Openb. 6:9-10). Die siel van ongelowiges sal na die dood ewige bewuste ellende ervaar (Matt. 13:42; Matt. 25:41,46; Luk. 16:22-24; Openb. 14:11). Die siel van gelowiges in Christus sal voortgaan om ewige geluk in die hemel te ervaar (1 Kor. 2:9; 2 Kor. 5:6-8; Fil. 1:21-23; Openb. 7:17; Openb. 21:4)
 
- Hel
 
Wat hulle glo:
Hulle ontken dat die hel 'n ewige plek van lyding is, maar sê dat dit bloot die gemeenskaplike graf van die mensdom is en dat die goddelose vernietig word.
 
Wat die Bybel leer:
Die Bybel beskryf die hel as 'n plek van ewige, werklike, bewuste lyding wat die ewige tuiste is van almal wat Jesus Christus verwerp (Matt. 5:22; Matt. 25:41, 46; Jud. 1:7; Openb. 14:11; Openb. 20:10, 14).
 
 
2. Die geleentheid om te getuig
 
Die belangrikste ding om te onthou wanneer jy aan enigiemand getuig, is dat ons as gelowiges altyd ware liefde moet toon, selfs teenoor diegene wat aan valshede glo. Ons word deur Efesiërs 4:15 aangemoedig om altyd die waarheid in liefde te spreek. Alhoewel dit baie intimiderend mag lyk om met Jehovah se Getuies te praat, moet ons altyd onthou dat ons die waarheid het en hulle nie. In elk geval, oor die algemeen is die persoon wat aan jou deur klop nie baie goed opgevoed in wat hulle glo nie en gewoonlik herhaal hulle net wat hulle vertel is. Dit gee ons die geleentheid om met hulle te praat en twyfel te saai oor die leringe van die Wagtoringgenootskap. Alhoewel dit baie lank kan neem om alles wat hulle glo te weerlê en hulle dit nie sal aanvaar as jy elke leerstelling van hulle aanval nie, is dit nuttig om op 'n enkele leerstelling te fokus en te probeer om twyfel oor hul oortuigings te saai en sodoende die deur oop te maak om die evangelie te deel. Ek het twee voorstelle van leerstellings wat jy kan bevraagteken om twyfel te saai wat ook die deur oopmaak vir die deel van die evangelie:
 
a. Is Jesus die Aartsengel Migael?
Vra hulle: ‘So, is Jesus werklik net ’n engel?’ hierop sal hulle antwoord deur ‘ja’ te sê. Vra hulle dan om jou uit ‘die Geskrifte’ (dis hoe hulle na hul foutiewe weergawe van die Bybel verwys) te wys, waar dit sê dat Jesus Migael is. Die Jehova Getuies baseer hierdie oortuiging op ’n publikasie van ‘Die Wagtoring, 15 Februarie 1979, bl. 31’. In hul weergawe van die Bybel, genaamd ‘The New World Translation’, is daar 5 verwysings na Migael. (i) Hy word in Daniël 10:13 ‘een van die voorste vorste’ genoem. (ii) Hy word in Daniël 10:21 ‘die vors van [Daniël se] volk’ genoem. (ii) Hy word ook in Daniël 12:1 ‘die groot vors wat namens die seuns van [Daniël se] volk staan’ genoem. (iv) Hy word ‘die aartsengel’ genoem wat ‘’n geskil met die duiwel gehad het en oor Moses se liggaam gestry het’, maar ‘nie gewaag het om hom in beledigende terme te oordeel nie’ in Judas 1:9. (v) Laastens was hy ook 'n deelnemer aan die hemelse konflik toe Migael en sy engele met die draak geveg het in Openbaring 12:7.
 
Nadat hulle al hierdie verwysings, of sommige van hulle, vir jou gegee het, vra hulle om jou te wys waar enige van hierdie verse sê dat Migael Jesus is? Hul oortuiging dat Jesus die aartsengel Migael is, is geensins duidelik uit die Skrif nie (nie eers in hulle eie Geskrifte nie). Hierdie oortuiging is eerder gebaseer op 'n baie ingewikkelde en onbybelse argument van 'die Wagtoring' en is geensins Bybels nie.
 
Wys hulle daarna uit die Bybel, of miskien die beste, vra hulle om in hul eie New World Translation daarheen te blaai, en wys hulle wat die Bybel wel oor Jesus sê in verband hiermee. Wys hulle dat Jesus Christus, eerder as om 'een van die voorste vorste' te wees, soos hulle beweer, "Here van die here en Koning van die konings" is volgens Openbaring 17:14. Ook volgens Efesiërs 1:21 is Jesus Christus “bo alle owerheid en mag en krag en heerskappy en elke naam wat genoem word, nie alleen in hierdie wêreld nie, maar ook in die toekomstige ". Wys hulle ook dat, eerder as soos die aartsengel Migael wat in Judas 1:9 “nie eens gewaag het om die Duiwel met beledigende woorde te veroordeel nie, maar gesê het: ‘Mag die Here jou bestraf!’”, het Jesus sy gesag oor die duiwel getoon en hom in Matteus 4:10 beveel: “Gaan weg, Satan!” Daarom was Jesus nie bang om die Duiwel te veroordeel of te sê: “Mag die Here jou bestraf!” nie, maar Jesus het die duiwel self in Sy eie naam bestraf.
 
Hulle verwys jou dalk ook na 1 Tessalonisense 4:16 wat sê: “Die Here self sal van die hemel neerdaal met 'n gebiedende roep, met 'n aartsengelstem en met God se basuin…” Hulle glo dat ‘met 'n aartsengelstem’ na Jesus verwys. Maar al wat dit sê en beteken, is dat die aartsengel, soos 'n basuin, sal aankondig dat die Here kom. Dit sê nie dat Jesus die aartsengel is nie.
 
Wat ons moet besef, is dat geeneen van hierdie verse, of enige ander verse in die Skrif (ons s’n of hulle s’n) sê dat Jesus die aartsengel Migael is of andersom nie. Daar is dus geen bewysteks hiervoor wat hulle jou kan bied nie.
 
Hierna, vestig hulle aandag op Hebreërs 1. Indien moontlik, lees die hele hoofstuk vir hulle, maar vestig ten minste hulle aandag op Hebreërs 1:5-6. In ons Bybels staan ​​daar: "En al die engele van God moet Hom aanbid.". In hulle weergawe van die Bybel, sedert 1970 toe dit verander is, staan ​​daar: "en laat God se engele Hom hulde bewys". Dit beteken of ‘hulde bewys’ of ‘neerbuig’. Maar selfs hulde toon dat die engele hulle aan Hom onderwerp het. Hierna wys dit vir hulle dat engele konsekwent geweier het om deur die Skrif aanbid te word (o.a. Openb. 22:8-9).
 
Terwyl jy op hierdie enkele fout in hulle leerstelling fokus, het jy nie al hulle leringe, of selfs een van hulle hoofvalse leringe, weerlê nie. Jy het egter twyfel in hulle gedagtes gesaai oor die 'waarheid' wat hulle glo en hoe Skriftuurlik dit werklik is. Dit lê ook 'n goeie fondament om die ware evangelie van Jesus Christus, die Ewige Seun van God wat nie net bo alle engele is nie, aan te bied, maar wat die enigste hoop van alle mense is.
 
b. Is Jesus geskep of nie, Hy Skepper?
Terwyl Jehovah se Getuies dalk erken dat Jesus die skepper was, sal hulle sê dat Jehova hom eers geskep het en toe alles anders deur hom geskep het. Rig hulle aandag op wat hulle Bybel in Johannes 1:1 sê: “In die begin was die Woord, en die Woord was by God, en die Woord was ’n god” is wat hulle vertaling lees. Hulle glo dat Jesus die eerste skepping van Jehova was, en as ’n veel mindere god (halfgod) as Hy. Rig dan hulle aandag op twee verse later, Johannes 1:3, maar lees slegs die eerste deel van die vers: “Alle dinge het deur Hom ontstaan”. As ‘die Woord’ in vers 1 Jesus is, dan “het alle dinge deur Hom ontstaan”. Vra hulle hoe “alle dinge” deur Hom geskep kon word as Hy self geskep is. Vra hulle hoe Hy ’n skepsel kon wees aangesien Hy Homself nie kon maak nie, maar tog ‘alle dinge’ gemaak het? Hulle mag reageer deur iets te sê soos: ‘Ja, maar aangesien Hy die skepper van alle dinge is, is Hy uitgesluit van ‘alle dinge’ wat Hy geskep het’, maar dit beteken nie dat Hy nie self voorheen geskep is nie. Dit sou 'n konsekwente argument wees gebaseer op wat hulle glo, naamlik dat Jehova Jesus geskep het, as die skepper van alle dinge, voordat Hy alles anders deur Hom geskep het.
 
Wys nou hulle aandag aan die tweede deel van die vers: "en sonder Hom het nie een ding ontstaan ​​wat ontstaan ​​het nie". Dit is nie bloot 'n herhaling van wat die eerste gedeelte van die vers sê nie, dit sê iets meer. Dit sê dat Jesus nie net die Skepper van alle dinge is nie, maar dat nie een ding geskep is, behalwe wat geskep is deur 'die Woord', wat hulle en ons glo na Jesus verwys. Dus, wat Johannes 1:1 en 3 leer, is dat Jesus nie geskep is nie, maar dat Hy ewig by God bestaan ​​het, want Hy is God, gelyk aan die Vader. Johannes 1:3 is duidelik dat as enigiets ooit gemaak is, dit deur Jesus gemaak is en Hy kan dus nie deel wees van die geskape orde nie. Hy is die Skepper en nie geskep nie, Hy is God.
 
Weereens maak dit die deur oop om die evangelie te deel deur hulle aandag te vestig op Jesus, die Ewige Seun van God, wat mens geword het en gesterf het vir die sondes van almal wat in Hom glo.
 
Jehovah se Getuies word nie maklik oortuig nie, en omdat hulle glo dat alle ware Bybelgelowige Christene afvallig is, sal hulle nie maklik oortuig word dat wat jy glo waar is nie. Dit is egter moontlik, soms met volharding, om twyfel te saai oor sommige van hul eie oortuigings en om hulle uit die Skrif te wys waarom hulle verkeerd is. Nadat hulle aan hul eie 'waarheid' twyfel, kan hulle die ware waarheid makliker aanvaar. Dit alles moet biddend na God gebring word. Beloof hulle dat jy vir hulle sal bid en dan sal aanhou bid dat hulle die lig van die evangelie van Jesus Christus, die ewige God wat mens geword het, sal sien.
 
Amen 

Teksverwysings:

1. Die fout van hul oortuigings

a. Drie-eenheid

Jes. 44:6; Jes. 45:18; Jes. 46:9; Joh. 5:44; 1 Kor. 8:4; Jak. 2:19; 1 Pet. 1:2; Joh. 20:28; Heb. 1:8; Hand. 5:2, 4; Psa. 139:7; Jer. 23:23-24; Matt. 28:20; Psa. 147:5 Joh. 16:30; 1 Kor. 2:10-11; Jer. 32:17; Joh. 2:1-11; Rom. 15:19; Psa. 90:2; Heb. 9:14; Openb 15:19; Gen. 1:1; Psa. 102:25; Joh. 1:3; Kol. 1:16; Heb. 1:2; Gen. 1:2; Job. 33:4; Ps. 104:30; Matt. 28:19; 2 Kor. 13:14

b. God die Vader

     Gen. 1:1; Gen. 17:1; Ps. 8:1; 1 Sam. 1:3

c. Jesus Christus

-    Aartsengel Migael en kleiner god

Joh. 1:1; Joh. 8:58; Eks. 3:14; Joh. 5:18; Joh. 10:30; Heb. 1:3; Jes. 43:11; Tit. 2:13; Jes. 44:24; Kol. 1:16; Jes. 6:1-5; Joh. 12;41; Kol. 1:16; Joh. 1:3; Heb. 1:2, 10; Heb. 1:6

-    Jesus is as 'n blote mens gebore

     Kol. 2:9; Fil. 2:6-7; Matt. 1:23; Jes. 7:14; Joh. 1:1, 14, 18; Joh. 10:30; Joh. 14:9-10

-    Jesus is slegs geestelik opgewek

     Luk. 24:39; Joh. 2:19-21; Luk. 24:30; Luk. 24:42-43; Joh. 21:12-13; Matt. 28:9; Joh. 20:17

-    Jesus het in 1914 gekom

     Hand. 1:9-11; Tit. 2:13; Matt. 24:29-30; Openb. 1:7

d. Die Heilige Gees

Rom. 8:27; Ef. 4:30; 1 Kor. 12:11; Hand. 13:2; Joh. 14:26; Joh. 15:26; Hand. 13:4; Hand. 8:29; Rom. 8:6; Matt. 28:19

e. Redding & Ewigheid

-    Redding gebaseer op werke

    Gal. 2:16-21; Kol. 2:20-23; Ef. 2:8-10; Tit. 3:4-8

-    Twee verloste mense

Joh. 14:1-3; Joh. 17:24; 2 Kor. 5:1; Fil. 3:20; Kol. 1:5; 1 Tess. 4:17; Heb. 3:1; 2 Pet. 3:13; Openb. 21:1-4

-    Siel is slegs 'n lewensbron

Gen. 35:18; Openb. 6:9-10; Matt. 13:42; Matt. 25:41, 46; Luk. 16:22-24; Openb. 14:11; 1 Kor. 2:9; 2 Kor. 5:6-8; Fil. 1:21-23; Openb. 7:17; Openb. 21:4

-    Die hel is nie ewig nie

   Matt. 5:22; Matt. 25:41, 46; Jud. 1:7; Openb. 14:11; Openb. 20:10, 14

2. Die geleentheid om te getuig

     Ef. 4:15

a. Is Jesus die Aartsengel Migael?

Dan. 10:13; Dan. 10:21; Dan. 12:1; Jud. 1:9; Openb. 12:7; Openb. 17:14; Ef. 1:21; Jud. 1:9; Matt. 4:10; 1 Tess. 4:16; Heb. 1:5-6; Openb. 22:8-9

b. Is Jesus geskep of die Skepper? 

   Joh. 1:1; Joh. 1:3