Is my suffering due to sin?

 

Is my suffering due to sin? 

In short, the answer to this question is always 'YES'. Suffering exists as a result of sin. When Adam and Eve disobeyed God's command by eating from the fruit of the tree that God told them not to eat, Genesis 3:7 says "then their eyes were opened", and death, along with all the suffering that followed implying death, then entered the world (Genesis 2:16-17). The consequence of sin is explained in Genesis 3:14-19: It affects our relationship with God, with each other and with the animals. Even the ground is cursed as a result of Adam and Eve's sin (Rom. 8:20-21). Sin is the reason why the birth of children is a burden, we have to labour hard at work, and the cause of strife in human relationships. Ultimately, sin is also the cause of physical death. To summarize: Sin opened the door to all kinds of suffering right through all of creation. 

However, the question we must ask, and perhaps this is really the thing you are wondering about, is whether your suffering is a result of your own sin? This question is more difficult to answer and the answer to this can be 'YES' or 'NO'. While it is sometimes possible to see a direct connection between a specific sin and a specific suffering, sometimes it is not possible to see a direct connection, and it is also possible that your suffering is not the result of your sin. However, Scripture is very clear that there are two categories of suffering: (1) suffering as a direct result of sin (1 Cor. 11:30-32) and (2) suffering that is not the direct result of sin (John 9:3; 2 Cor. 12:8-9). These two categories sometimes overlap because they are not necessarily mutually exclusive. It is possible that your suffering is partly due to your sin, and partly not.

 

1. Suffering must lead to examination and patience 

The question then is, if we cannot always know whether suffering is the result of our sin or not, how should we react to it? In a sense, it doesn't matter what the cause of your suffering is, your reaction should always be the same. In James 5:10 we see that it should lead us to patience. In other words, suffering must lead us to patience and quiet rest in God. However, Luke 13:2-3 shows us that our suffering must also lead us to self-examination to see if there is no sin in our life from which we must repent. 

Whether God sends suffering so that you have to examine your life (Heb. 12:6) or whether He sends suffering so that you will persevere in faith and patience (John 9:3), the answer to how you should react is spelled out in James 1:2-4 “Count it all joy, my brothers, when you meet trials of various kinds, for you know that the testing of your faith produces steadfastness.  And let steadfastness have its full effect, that you may be perfect and complete, lacking in nothing.” 

Note that James does not make a distinction as to the reason why this suffering has come your way. He does not say whether it is because of any sin in you or not. What he is saying is, no matter what kind of temptation comes your way, your faith is tested. The purpose of every form of temptation is that you will endure it in a way that shows God's trustworthiness, wisdom, goodness, dignity, and all-sufficiency in all circumstances. 

But in Psalm 139:23-24 there is another important principle. “Search me, O God, and know my heart! Try me and know my thoughts! And see if there be any grievous way in me, and lead me in the way everlasting!" This should not only be our prayer in times of suffering, but at all times, including times of suffering. It is essential for the believer to seriously examine his own heart. If any sin is not the obvious cause of your suffering, the prayer of Psalm 139 should also be your prayer. Pray that the Lord will make you aware of whether there is sin that causes this suffering. 

So, whenever suffering comes your way you must do these two things: Examine and Persevere. Examine whether there is sin, and persevere in your faith in the Lord. However, there are two things that a believer must never do in times of suffering: (1) Do not ignore it, and (2) do not see it as God's condemnation (Rom. 8:16-17). Even if your suffering is the result of sin, the purpose is not to drive you to fear, but to repentance. God never casts out His children or condemns them, He calls them to repentance. 

So what should be your response to suffering? It should always be the same. Examine yourself, is there any sin in you that has led to this? Then repent, and secondly persevere in your faith through suffering. Examination and perseverance should always be the believer's response to sin.

2. Suffering is a tool for sanctification and witness 

While suffering was not part of God's original plan (it was the result of the fall), God uses suffering to develop and shape the believer. There are few things that lead you to self-examination as quickly as when you go through suffering. Suffering must lead the believer to examine his own heart, actions, thoughts and intentions. It should lead us to those places within us that we actually like to ignore. Are my actions to the glory of God? What are the intentions of my heart in what I do? Is my desire to honour God in my actions? Are my thoughts holy and pure all the time? God sometimes uses suffering to lead us to be better people. That's Paul's point in Romans 5:3-5 “Not only that, but we rejoice in our sufferings, knowing that suffering produces endurance, and endurance produces character, and character produces hope, and hope does not put us to shame, because God's love has been poured into our hearts through the Holy Spirit who has been given to us.” 

Suffering also tests our faith. Is our faith credible? Is it true and deep faith? In times of pain and turmoil, we reach for that which is our true hope and peace. What do you reach for in moments of suffering? Is it to the Lord, or is it to something else? Times of suffering reveal whether our faith is genuine or false. It also shows it, not only to ourselves, but it also to others around us who notice how we react to our suffering. Suffering is an excellent opportunity for the true believer to live as a witness if he grasps and holds on to Him who is his only comfort in life and in death, Jesus Christ. 

Our suffering creates an opportunity to witness. We must be able to say like Habakkuk, “Though the fig tree should not blossom, nor fruit be on the vines, the produce of the olive fail and the fields yield no food, the flock be cut off from the fold and there be no herd in the stalls, yet I will rejoice in the LORD; I will take joy in the God of my salvation. GOD, the Lord, is my strength; he makes my feet like the deer's; he makes me tread on my high places.” (Hab. 3:17-19).

 

3. Suffering as disciplining 

The suffering of a believer is sometimes the direct result of a sin we have committed. It can even be sin that we committed before we came to faith, but also sin that we committed after our conversion. Our sin warrants suffering, an can even lead to the believer's physical death. We have an example of this in 1 Corinthians 11:30 “That is why many of you are weak and ill, and some have died.” However, what is important to see in the case of a believer's suffering is that it never arises from God's judgment on them. Romans 8:1 “There is therefore now no condemnation for those who are in Christ Jesus.” The believer's suffering as a result of sin is God's disciplining of the believer. Thereby God prevents something worse from happening (1 Cor. 11:31-32). Suffering for the believer, even if it leads to his death, is not a condemnation to hell, but it actually keeps him out of hell and takes him into God's own presence. God's disciplining never has the result of alienating His children from Him, but rather of bringing them to Him. 

Indeed as Hebrews 12:6 testifies “... the Lord disciplines the one he loves, and chastises every son whom he receives.” Just as we do not discipline our children because we do not like them or even hate them, but love them, so God disciplines His children because He wants to call them back; wish to preserve them from greater misery; He wants to bring them to repentance.

 

4. Suffering and the redemption issue 

The reality is that while the believers’ suffering is limited to this life, suffering here on earth is only a foretaste of the misery that the unbeliever will taste forever. Christians suffer (1 Thess. 3:3; 2 Thess. 1:5), but their suffering will end. The Believers' life is in the hands of our all-wise, all-powerful and eternally good Father. Suffering is never the work of Satan! The believer's suffering never results in him losing his salvation. Every sting and pain of suffering is appointed and managed by our loving Father who will work all things together for good, including our suffering (Rom. 8:28) for those who love Him. It is a great reason for comfort when the believer suffers to know (1) God has ordained it, (2) it works for good in the end, and (3) it works out God's wise plan. 

For the unbeliever, however, suffering is a call to repentance and faith in Jesus Christ. It is God's warning that, if they continue on their present path, greater and more indescribable misery awaits them in eternal hell. 

God also uses suffering itself as a condemnation of the unbeliever. Revelation 16:5-6 testifies to this “And I heard the angel in charge of the waters say, ‘Just are you, O Holy One, who is and who was, for you brought these judgments. For they have shed the blood of saints and prophets, and you have given them blood to drink. It is what they deserve!’” In this way, the suffering of the unbeliever can be a foretaste of much greater misery that awaits him because of his wickedness. In such a case, his suffering can lead directly to his death, or it can be a foreshadowing of God's eternal wrath that awaits him.

  

There are some important principles that the believer must hold on to when he goes through suffering. Our suffering is a result of the fall of man. Our suffering is not from the hand of Satan, but from the hand of God. Our suffering is intended to lead us to self-examination and repentance from sin. Our suffering aims to teach us to deepen our trust in God and to persevere in the faith. Our suffering is never God's judgment on us. Our suffering is sometimes God's chastisement so that we will return to the path of righteousness. 

For the unbeliever there are also a few principles to realize. Your suffering is God's warning that you must repent of your sin. Your suffering can also already be God's condemnation of you because you continue to live in the way of injustice and do not honour God. However, your suffering is always from the hand of God who is just and does what is right. Your suffering is only a foretaste of the misery of eternal hell that you will receive unless you repent.

 

ds. Leon Harmse

Pastor of Sunward Park Baptist Church.

Is my lyding asgevolg van sonde?

 Is my lyding asgevolg van sonde? 

In kort is die antwoord op hierdie vraag altyd ‘JA’.  Lyding bestaan asgevolg van sonde.  Toe Adam en Eva God se opdrag verontagsaam het deur te eet van die vrug aan vir boom wat God gesê het om nie te eet nie, sê Genesis 3:7 “toe gaan altwee se oë oop”, en dood, tesame met alle lyding wat die dood impliseer, het toe in die wêreld ingekom (Genesis 2:16-17).  Die gevolg van sonde word in Genesis 3:14-19 verduidelik: Dit beinvloed ons verhouding met God, met mekaar en met diere.  Selfs die grond is vervloek asgevolg van Adam en Eva se sonde (Rom. 8:20-21).  Sonde is die rede waarom die baar van kinders swaar is, ons swaar moet arbei in werk, en die oorsaak van twis in menseverhoudings.  Uiteindelik is sonde ook die oorsaak van fisiese dood.  Om op te som: Sonde het die deur oopgemaak vir allerhande tipes lyding reg deur die hele skepping. 

Die vraag wat ons egter moet vra, en miskien eerder dit is waaroor jy eintlik wonder, is of jou lyding asgevolg van jou sonde is? Die vraag is moeiliker om te antwoord en die antwoord hierop kan ‘JA’ of ‘NEE’ wees.  Terwyl dit soms moontlik is om ‘n direkte konneksie tussen ‘n spesifieke sonde en ‘n spesifieke lyding bestaan, is dit soms nie moontlik om ‘n direkte konneksie te sien nie, en is dit ook moontlik dat jou lyding nie die gevolg van enige sonde in jou is nie.  Die Skrif is egter baie duidelik dat daar twee katogorieë van lyding bestaan:  (1) lyding as ‘n direkte gevolg van sonde (1 Kor. 11:30-32) en (2) lyding wat nie die direkte gevolg van sonde is nie (Joh. 9:3; 2 Kor. 12:8-9).  Hierdie twee katogorieë oorvleuel soms want hulle is nie noodwendig onderling uitsluitend nie.  Dit is moontlik dat jou lyding deels asgevolg van jou sonde is, en deels nie.

 

1. Lyding moet lei tot ondersoek en lydsaamheid 

Die vraag is dan, indien ons nie altyd kan weet of lyding die gevolg van ons sonde is of nie, hoe moet ons daarop reageer?  In ‘n sekere sin maak dit nie saak wat die oorsaak van jou lyding is nie, jou reaksie behoort altyd dieselfde te wees.  In Jakobus 5:10 sien ons dat dit ons moet lei tot lydsaamheid.  Met ander woorde, lyding moet ons lei tot geduld en stille berusting in God.  Lukas 13:2-3 wys egter vir ons dat ons lyding ons ook moet lei tot selfondersoek om te sien of daar nie sonde in ons lewe is waarvan ons moet bekeer nie.  

Of God lyding stuur sodat jy jou lewe moet ondersoek (Heb. 12:6) en of Hy lyding stuur sodat jy sal volhard in geloof en geduld (Joh. 9:3), die antwoord op hoe jy moet reageer word uitgespel in Jakobus 1:2-4 “Ag dit louter vreugde, my broeders, wanneer julle in allerhande versoekinge val, omdat julle weet dat die beproewing van julle geloof lydsaamheid bewerk. Maar die lydsaamheid moet tot volle verwerkliking kom, sodat julle volmaak en sonder gebrek kan wees en in niks kortkom nie.”  

Let op dat Jakobus nie hier onderskeid maak oor die rede waarom hierdie lyding oor jou pad gekom het nie.  Hy sê nie of dit asgevolg van enige sonde in jou is of nie.  Wat hy sê is, maak nie saak watter tipe versoeking jou oorval nie, jou geloof word getoets.  Die doel van elke vorm van versoeking is dat jy dit sal verdra op ‘n manier wat God se betroubaarheid, wysheid, goedheid, waardigheid, en algenoegsaamheid in alle omstandighede wys. 

Maar in Psalm 139:23-24 lê daar nog ‘n belangrike beginsel. “Deurgrond my, o God, en ken my hart; toets my en ken my gedagtes; en kyk of daar by my ‘n weg is van smart, en lei my op die ewige weg!” Hierdie behoort nie net ons gebed te wees in tye van lyding nie, maar in alle tye, insluitend tye van lyding.  Dit is noodsaaklik vir die gelowige om met erns sy eie hart te ondersoek.  As enige sonde nie die voor die hand liggende oorsaak van jou lyding is nie, moet die gebed van Psalm 139 ook jou gebed wees.  Bid dat die Here jou bewus sal maak of daar sonde is wat hierdie lyding veroorsaak. 

So, wanneer ookal lyding oor jou pad kom moet jy hierdie twee dinge doen: Ondersoek en Volhard.  Ondersoek of daar sonde is, en volhard in jou geloof in die Here.  Daar is egter twee dinge wat ‘n gelowige nooit in tye van lyding moet doen nie: (1) Moenie dit ignoreer nie, en (2) moet dit nie sien as God se veroordeling nie (Rom. 8:16-17).  Selfs al is jou lyding die gevolg van sonde is die doel nie om jou tot vrees te dryf nie, maar tot bekering.  God werp nooit Sy kinders uit of veroordeel hulle nie, Hy roep hulle tot bekering. 

So wat behoort jou reaksie te wees op lyding? Dit moet altyd dieselfde wees.  Ondersoek jouself, is daar enige sonde in jou wat hiertoe gelei het? Bekeer jou dan, en tweedens volhard in jou geloof deur die lyding.  Ondersoek en volhard behoort altyd die gelowige se reaksie op sonde te wees.

 

2. Lyding is ‘n hulpmiddel tot heiligmaking en getuienis

Terwyl lyding nie deel was van God se oorspronklike plan nie (dit was die gevolg van die sondeval), gebruik God lyding om die gelowige te ontwikkel en vorm.  Daar is min dinge wat jou so gou lei na selfondersoek as wanneer jy deur lyding gaan nie.  Lyding moet die gelowige lei tot ondersoek van sy eie hart, dade, gedagtes en intensies.  Dit moet ons lei na daardie plekke binne in ons wat ons eintlik graag wil ignoreer.  Is my dade tot eer van God? Wat is die intensies van my hart in wat ek doen? Is my begeerte om God te eer in my dade?  Is my gedagtes deurentyd heilig en rein?  God gebruik soms lyding om ons te lei om beter mense te wees.  Dis Paulus se punt in Romeine 5:3-5 “En nie alleen dit nie, maar ons roem ook in die verdrukkinge, omdat ons weet dat die verdrukking lydsaamheid werk, en die lydsaamheid beproefdheid en die beproefdheid hoop; en die hoop beskaam nie, omdat die liefde van God in ons harte uitgestort is deur die Heilige Gees wat aan ons gegee is.”  

Lyding toets ook ons geloof.  Is ons geloof geloofwaardig? Is dit ware en diep geloof?  In tye van pyn en onstuimigheid gryp ons na dit wat ons ware hoop en rus is.  Na wat gryp jy in oomblike van lyding? Is dit na die Here, of is dit na iets anders?  Tye van lyding ontbloot of ons geloof opreg is of vals.  Dit wys die opregtheid van ons geloof ook nie net aan onsself nie, maar dit wys dit ook aan ander om ons wat opmerk hoe ons op ons lyding reageer.  Lyding is ‘n uitstekende geleentheid vir die ware gelowige om ‘n getuie te leef as hy gryp en vashou aan Hom wat sy enigste troos in lewe en in dood is, Jesus Christus. 

Ons lyding skep ‘n geleentheid om te getuig.  Ons moet soos Habakkuk kan sê “Alhoewel die vyeboom nie sal bloei en aan die wingerdstokke geen vrug sal wees nie, die drag van die olyfboom sal teleurstel en die saailande geen voedsel oplewer nie, die kleinvee uit die kraal verdwyn en geen beeste in die stalle sal wees nie— nogtans sal ek jubel in die HERE, ek sal juig in die God van my heil. Die HERE Here is my sterkte, en Hy maak my voete soos dié van herte, en Hy laat my tree op my hoogtes.” (Hab. 3:17-19).

 

3. Lyding as dissiplinering

Die lyding van ‘n gelowige is soms die direkte gevolg van sonde wat ons gedoen het.  Dit kan selfs sonde wees wat ons gepleeg het voor ons tot geloof gekom het, maar ook sonde wat ons na ons bekering gepleeg het.  Ons sonde regverdig lyding, en kan selfs lei tot die gelowige se fisiese dood.  Hiervan het ons ‘n voorbeeld in 1 Korintiërs 11:30 “Daarom is daar onder julle baie swakkes en sieklikes, en ‘n aantal het ontslaap.”  Wat egter belangrik is om te sien in die geval van ‘n gelowige se lyding, is dat dit nooit ontstaan uit God se oordeel oor hulle nie.  Romeine 8:1 “Daar is dan nou geen veroordeling vir die wat in Christus Jesus is nie.”  Die gelowige se lyding asgevolg van sonde is God se dissiplinering van die gelowige.  Daardeur verhoed God iets erger vir hulle (1 Kor. 11:31-32).  Lyding vir die gelowige, selfs al sou dit tot sy dood ly, is nie ‘n veroordeling tot die hel nie, maar dit hou hom inderwaarheid uit die hel en neem hom in God se eie teenwoordigheid in. God se dissiplinering het nooit die gevolg om Sy kinders van Hom te vervreem nie, maar juis om hulle na Hom te bring.  

Inderdaad soos Hebreërs 12:6 getuig “…die Here tugtig hom wat Hy liefhet, en Hy kasty elke seun wat Hy aanneem.” Net soos ons nie ons kinders dissiplineer omdat ons nie van hulle hou of hulle selfs haat nie, maar liefhet, so dissiplineer God Sy kinders omdat Hy hulle wil terugroep; wil bewaar van groter ellende; wil bring tot bekering.

 

4. Lyding en saligheidskwessis

Die realiteit is dat terwyl lyding vir die gelowige beperk is tot hierdie lewe, is lyding hier op aarde net ‘n voorsmaak van die ellende wat die ongelowige vir ewig sal smaak.  Christene ly (1 Thess. 3:3; 2 Thess. 1:5), maar hulle lyding sal eindig.  Gelowiges se leiding is in die hande van ons alwyse, almagtige en ewig goeie Vader.  Lyding is nooit die werk van Satan nie!  Die gelowige se lyding het nooit die gevolg dat hy sy saligheid verloor nie.  Elke steek en pyn van lyding is aangestel en word bestuur deur ons liefdevolle Vader wat alle dinge ten goede sal meëwerk, ook ons lyding (Rom. 8:28) vir die wat Hom liefhet.  Dit is ‘n groot rede tot troos wanneer die gelowige ly om te weet (1) God het dit bestem, (2) dit bewerk uiteindelik goed, en (3) dit bewerk God se wyse plan. 

Vir die ongelowige is lyding egter ‘n oproep tot bekering en geloof in Jesus Christus.  Dis God se waarskuwing dat, indien hulle op hulle huidige weg voortgaan, groter en meer onbeskryflike ellende op hulle wag in die ewige hel.  

God gebruik ook lyding self as ‘n veroordeling van die ongelowige.  Openbaring 16:5-6 getuig hiervan “En ek het die engel van die waters hoor sê: Regverdig, Here, is U wat is en wat was, U, die Heilige, omdat U hierdie oordeel uitgevoer het; want hulle het die bloed van die heiliges en profete vergiet, en U het aan hulle bloed gegee om te drink, want hulle het dit verdien.” Sodoende kan die lyding van die ongelowige ‘n voorondervinding wees van veel groter ellende wat op hom wag oor sy goddeloosheid.  Sy lyding kan in so ‘n geval direk ly tot sy dood, of dit kan ‘n voor verklaring wees van God se ewige toornigheid wat op hom wag.

 

 

Daar is ‘n paar belangrike beginsels waaraan die gelowige moet vashou wanneer hy deur lyding gaan.  Ons lyding is asgevolg van die sondeval van die mens.  Ons lyding is nie uit die hand van Satan nie, maar uit die hand van God.  Ons lyding het ten doel om ons te lei tot selfondersoek en bekering van sonde.  Ons lyding het ten doel om ons te leer om te verdiep in ons vertroue van God en te volhard in die geloof.  Ons lyding is nooit God se oordeel oor ons nie.  Ons lyding is soms God se tugtiging sodat ons weer sal terugkeer na die weg van geregtigheid.  

Vir die ongelowige is daar ook ‘n paar beginsels om te besef.  Jou lyding is God se waarskuwing dat jy jou van jou sonde moet bekeer.  Jou lyding kan ook reeds God se veroordeling van jou wees omdat jy in die weg van ongeregtigheid bly voortleef en God nie eer nie.  Jou lyding is egter altyd uit die hand van God wat regverdig is en doen wat reg is.  Jou lyding is net ‘n voorsmaak van die ellende van die ewige hel wat jy sal ontvang tensy jy jou bekeer.

 

ds. Leon Harmse

Leraar van Sunwardpark Baptistekerk.

The difference between the Roman Catholic 'church' and a Reformed Christianity

 

The difference between the Roman Catholic 'church' and a Reformed Christianity 

Recently several people have asked about and pointed out the differences that exist between us and Roman Catholics which gave rise to this study. I want to start by saying that not everyone who calls themselves Catholic or Reformed really is. In this study, however, I attempt to point to the official teaching of the respective groups as found in their confessions and catechisms. 

Over the years I have heard from many that, instead of resisting the Roman Catholic 'church', we should rather try to cooperate with them in matters of evangelization and thus recognize them as a true church. This is impossible, firstly because you will see that their teaching deviates entirely from what the Scriptures teach, but also because the Roman Catholic 'church' does not recognize any other church as a true church. They see believers from other denominations as ‘isolated brothers' who divide and tear apart the body of Christ. They see themselves as the only true church that came into being through apostolic succession and their preachers as priests who are descended from Peter himself. Leaders and preachers of any other church affiliation are not seen as ordained in the apostolic tradition and unworthy servants of Christ. 

The following is a focus on a number of specific teachings of the Roman Catholic 'church' that deviate from true Christianity. I have also briefly outlined the teaching of Reformed Christianity as it differs from the Roman Catholic 'church'.

 

1. Mediators 

The Roman Catholic ‘church’ has a number of persons who are seen as mediators between man and God. A mediator is someone who can go to God on behalf of people and/or speak to people on behalf of God. 

(a) The Virgin Mary

They believe that Mary as mother of the Lord acts as an intermediary between Christ and man and they pray to and show devotion to her.

(b)The Pope

He is regarded as 'the head of the church' who is directly descended from the apostle Peter and the Bishop of Rome. He is seen by them as a mediator who can intercede with God on behalf of people.

(c) Numerous deceased 'saints'

These 'saints' are appointed by the Pope after their death to intercede on behalf of believers who are still alive and Catholics are expected to pray to these deceased 'saints'. Mother Teresa is one example of this, but there are countless others.

(d)The pastor or leaders of the local congregations

They are called Priests who fulfil the role of Christ. They are thus seen as mediators who stand between God and man and can intercede for people through their various functions.

 

Reformed view:

Reformed Christianity teaches that there is only one true Priest who can act as Mediator between God and man and through His death has made sufficient atonement for everyone who believes in Him (1 Tim. 2:5). Jesus Christ, and He alone, is the Head of the Church, His body which He bought with His own blood (Eph. 1:22-33). While we recognize Mary as the mother of our Lord and confess her virginity, she has no other role than to be an example of obedience and love for God. The believer prays to God alone through Jesus Christ our sufficient Mediator. We believe that the leaders in a congregation have the responsibility to devote themselves to prayer, the ministry of the Word (Acts 6:4) and the care of the flock (1 Pet. 5:1-2). We further believe in the priesthood of all believers whereby each believer (1 Pet. 2:9) has the responsibility to examine all teachings for himself and see how they correspond to the teachings of Scripture. Their responsibility goes further than priests to do responsible Scripture study (Acts 17:11) in order to develop a Scriptural theology for faith and life through the guidance of the Holy Spirit who is in every believer.

 

2. Meetings 

Roman Catholic gatherings differ from our gatherings in several ways: 

(a) Basis of their learning

The religious gatherings of Roman Catholics are known for many unBiblical practices and elements. These traditions and customs are not based on any teachings from Scripture but come from extra-Biblical sources and teachings. These extra-Biblical sources and doctrines are considered on the same level as the 66 books of the Bible and in many cases they are preferred over the teaching of Scripture.

(b)Images

One finds various images of persons in the buildings of Roman Catholics. You find, for example, images of Jesus on the cross, of the virgin Mary and sometimes even images of other deceased 'saints' recognized by the Pope. It is Roman Catholic custom to bow before these images and pray to them.

(c) Sacraments

Their worship service is called the Mass and its central element is the Eucharist (Lord’s Supper) which is used at every gathering. At every Lord's Supper, the priest offers again the sacrifice of Christ and the bread literally becomes His body and the wine literally becomes His blood. The Lord's Supper is one of seven sacraments recognized by them. The seven sacraments are: Baptism, Holy Communion, Confirmation, Reconciliation, Anointing of the sick, Marriage, Holy Orders. Baptism, another one of their seven sacraments, not only carries a symbolic meaning, but it saves and justifies you before God. However, baptism alone is not sufficient and many other good works must be added in order for you to be saved.

 

Reformed view:

Reformed worship services are characterized by elements and practices that are biblically based. Because we accept the sixty-six Books of the Old and New Testaments as the only authority in matters of faith and life, all worship practices are built on the Word. Statues are absent from our places of worship and are not bowed down to or worshipped. Reformed believers recognize only the two biblical sacraments (sometimes called ordinances), namely baptism (Matt. 28:19) and the Lord's Supper (Matt. 26:26-29). Baptism has no justifying or saving value. It is a sign that we are justified and saved by faith. It is also a sign of the cleansing of sin and new life that we have received in Christ alone. The Lord's Supper is a fellowship meal held by believers in memory of the finished work of Christ on the cross. The bread and the wine are significant symbols that represent the body and blood of Christ. The church is not an institute, but a fellowship of believing, God-fearing people (Acts 2:42-47). Here the gospel is preached, sacraments (ordinances) are administered and Christian disciplines are applied (Matt. 18:15-17). True apostleship exists through belief in and preaching of the gospel as set forth by the apostles and contained in Scripture.

 

3. Salvation doctrine 

Based on their typical practices and doctrine that is contrary to the teaching of Scripture, there are many differences in how they see the matter of salvation. Here are a few deviations from the typical view of Scripture as set forth in Reformed teaching. 

(a) Revelation

Because the Bible is not seen as the only authority in matters of faith and life, the Roman Catholics have many strange and unbiblical views on matters of faith.

(b)Mediation

Jesus is not their only mediator but salvation comes through Christ, Mary, angels and deceased saints and their priests.

(c) Redemption

Salvation is also not a work of God through grace alone, but is a team effort between what God has done in Christ and your own works. Salvation is ultimately more dependent on man's free will and worth than it is on God.

(d)Justification

And justification takes place by faith and good works done by you which must be done continually. Ultimately, no Roman Catholic can be sure of salvation because they are never sure if they have done enough good works.

(e)Glory

The ‘Virgin Mary’ and deceased saints also all have a part in our salvation and honour must be given to them for this, is what the Roman Catholic Church teaches. God is not alone glorified for saving the sinner.

 

Reformed view:

We believe that we are saved through the teaching of the Scriptures alone (Rom. 10:17; 1 Thess. 2:13), by the death on the cross of Jesus Christ alone (1 Tim. 2:5-6), from God's supernatural work that made us alive by grace alone (Eph. 2:1-5), through the justification that God grants us in Christ through faith alone (Rom. 3:19-26; Eph. 2:8-10), and for God's glory alone who determined our salvation before the foundation of this world according to His own will (Eph. 1:3-14; Matt. 4:10; Rev. 19:10).

 

4. Other strange doctrines 

The following two matters need to be mentioned so that people can have a more complete understanding of Roman Catholic teaching and understand the danger of their theology. 

(a) Doctrines

Church tradition and writings are placed on the same level as Scripture. Likewise, everything that the Pope says 'Ex Cathedral' (in official position) is considered authoritative and divine pronouncements. The interpretation of the Scriptures can only be done by an overarching body in Rome called the Magisterium and any teachings that differ from it are considered false teachings.

(b)Purgatory

If a Catholic dies and has not made sufficient compensation for his sins in this life, such a person goes to Purgatory after his death where he will do penance until he is 'holy' enough to go to heaven. Loved ones who are still alive can make up for the time such a person spends in purgatory by regularly attending Mass, by obtaining indulgences on their behalf and by praying for them.

 

Reformed view:

The reformed view is that Scripture alone, as contained in the sixty-six books of the Old and New Testaments, is the final and authoritative word of God (Eph. 2:20). Any teaching or practice that is contrary to this is completely rejected as unbiblical and unchristian. The Word of God alone is our guide in all matters of faith and life (2 Tim. 3:15-17). That is why reformed Christians also reject the concept of 'purgatory' (Purgatory) as an unbiblical teaching. They believe, according to the Scriptures, that at death the soul of the believer leaves his body and goes to be where Christ is in heaven (Phil. 1:23; 2 Cor. 5:8), where his soul awaits the resurrection to life, glory and immortality.

 

I have attempted in this study to give an honest reflection of the official teaching of the Roman Catholic 'church' and to point out how we as Reformed believers differ from them on the various issues. It is my hope that this will be of help when you are in conversation with Roman Catholics about the gospel with the desire to lead them to faith. Furthermore, this should be a warning so that we do not think that Roman Catholics are just another variant of true Christianity, their teaching is false and contrary to the teaching of the Word.

 

Rev. Leon Harmse

The pastor of Sunward Park Baptist Church.

Die verskil tussen die Rooms Katolieke ‘kerk’ en Gereformeerde Christenskap

 

Die verskil tussen die Rooms Katolieke ‘kerk’ en Gereformeerde Christenskap 

Onlangs het verskeie mense gevra en gewys op die verskille wat tussen ons en Rooms Katolieke bestaan wat aanleiding gegee het tot hierdie studie.  Ek wil begin deur te noem dat nie almal wat hulleself Katoliek of Gerefromeerd noem is nie.  In hierdie studie poog ek egter om te wys op die amptelike leer van die onderskeie groepe soos gevind in hulle belydenisskrifte en kategismes.  

Deur die jare het ek van talle gehoor dat ons, instede daarvan om die Rooms Katolieke ‘kerk’ te weerstaan, eerder moet poog om met hulle saam te werk in die sake van evangeliesasie en hulle sodoende moet erken as ‘n ware kerk.  Hierdie is onmoontlik, eerstens omdat julle sal sien dat hulle leer geheel en al afwyk van die wat die Skrif leer, maar ook omdat die Rooms Katolieke ‘kerk’ geen ander kerk erken as ‘n ware kerk nie.  Hulle sien gelowiges uit ander dinominasies as ‘afgesonderde broers’ wat die liggaam van Christus verdeel en verskeur.  Hulle sien hulleself as die enigste ware kerk wat deur apostoliese opvolging tot stand gekom het en hulle predikers as priesters wat uit die nageslag van Petrus self is.  Leiers en predikers van enige ander kerkverband word nie gesien as georden in die apostoliese tradisie nie en onwaardige dienaars van Christus.  

Die volgende is ‘n fokus op ‘n aantal spesifieke leringe van die Rooms Katolieke ‘kerk’ wat afwyk van ware Christenskap.  Ek het ook in kort die leer van Gerformeerde Christenskap uiteengesit soos dit verskil van die Rooms Katolieke ‘kerk’.

 

1. Middelaars 

Die Rooms Katolieke kerk het ‘n aantal persone wat gesien word as middelaars tussen mens en God.  ‘n Middelaar is iemand wat namens mense na God kan gaan en/of namens God met mense kan praat.  

(a)    Die maagd Maria

Hulle glo dat Maria as moeder van die Here optree as tussenganger tussen Christus en mens en hulle bid tot haar en betoon toewyding aan haar. 

(b)   Die Pous

Hy word gereken as ‘die hoof van die kerk’ wat direk afstam van die apostel Petrus en die Biskop van Rome.  Hy word deur hulle gesien as ‘n middelaar wat namens mense kan intree by God. 

(c)    Talle afgestorwe ‘heiliges’

Hierdie ‘heiliges’ word na hulle dood deur die Pous aangestel om in te tree namens gelowiges wat nog lewe en daar word van Katolieke verwag om tot hierdie afgestorwe ‘heiliges’ te bid. Moeder Teresa is een voorbeeld hiervan, maar daar is talle ander. 

(d)   Die leraar of leiers van die plaaslike gemeentes

Hulle word Priesters genoem wat die rol van Christus vervul.  Hulle word sodoende gesien as middelaars wat tussen God en mens staan en vir mense kan intree deur hulle verskeie funksies.

 

Gereformeerde siening:

Gereformeerde Christenskap leer dat daar slegs een ware Priester is wat as Middelaar tussen God en mens kan optree en deur Sy dood genoegsame versoening gedoen het vir elkeen wat in Hom glo (1 Tim. 2:5).  Jesus Christus, en Hy alleen, is die Hoof van die Kerk, Sy liggaam wat Hy gekoop het met Sy eie bloed(Ef. 1:22-33).  Terwyl ons Maria erken as die moeder van ons Heer en haar maagdelikheid bely, het Sy geen ander rol as ‘n voorbeeld van gehoorsaamheid en liefde vir God nie.  Die gelowige bid alleen tot God deur Jesus Christus ons genoegsame Middelaar.  Ons glo dat die leiers in ‘n gemeente die verantwoordelikheid het om hulleself te wy aan gebed, die bediening van die Woord (Hand. 6:4) en die versorging van die kudde(1 Pet. 5:1-2).  Ons glo verder in die priesterskap van alle gelowiges waardeur elke gelowige (1 Pet. 2:9) die verantwoordelikheid het om self alle leringe te ondersoek en te sien hoe dit ooreenstem met die leer van die Skrif.  Hulle verantwoordelikheid is verder as priesters om verantwoordelike Skrifstudie (Hand. 17:11) te doen om sodoende ‘n Skriftuurlike teologie vir geloof en lewe te ontwikkel deur die leiding van die Heilige Gees wat in elke gelowige is.

 

2. Byeenkomste 

Rooms Katolieke byeenkomste verskil van ons byeenkomste om verskeie maniere: 

(a) Basis van hulle leer

Die godsdienstige byeenkomste van Rooms Katolieke word geken deur talle onBybelse praktyke en elemente.  Hierdie tradisies en gebruike is nie gebaseer op enige lerstellings uit die Skrif nie maar kom deur buiteBybelse bronne en leerstellings.  Hierdie buiteBybelse bronne en leerstellings word op dieselfde vlak gereken as die 66 boeke van die Bybel en in baie gevalle verkies hulle voorkeer bo die leer van die Skrif.

(b)Afbeeldings

So vind mens in die geboue van Rooms Katolieke verskeie beelde van persone.  Jy vind byvoorbeel beelde van Jesus aan die kruis, van die maagd Maria en soms selfs beelde van ander afgestorwe ‘heiliges’ wat deur die Pous erken word.  Dit is Rooms Katolieke gebruik om voor hierdie beelde te buig en hulle te aanbid.

(c) Sakramente

Hulle erediens word die Mis (Mass) genoem en die sentrale element daarvan die die Eucharist (nagmaal) wat by elke samekoms gebruik word.  By die nagmaal bring die priester weer opnuut die offer van Christus en die brood word letterlik Sy liggaam en die wyn word letterlik Sy bloed.  Die nagmaal is een van sewe sakramente wat deur hulle erken word. Die sewe sakramente is: die Doop, die Nagmaal, die Bevestiging, die Versoening, die Salwing van siekes, die Huwelik, die Heilige Ordes. Die doop, nog een van hulle sewe sakramente, dra nie net ‘n simboliese betekenis nie, maar dit red en regverdig jou voor God.  Die doop alleen is egter nie genoegsaam nie en talle ander goeie werke moet bygevoeg word sodat jy gered kan word.

 

Gereformeerde siening:

Gereformeerde eredienste word geken deur elemente en gebruike wat Bybelse gefundeer is.  Omdat ons die ses en sestig Boeke van die Ou en Nuwe Testament aanvaar as die enigste gesag in sake van geloof en lewe word alle erediens gebruike op die Woord gebou. Standbeelde is afwessig in ons aanbiddingsplekke en word nie voor gebuig of aanbid nie.  Gereformeerde gelowiges erken net die twee Bybelse sakramente (soms ordinansies genoem), naamlik die doop (Matt. 28:19) en die nagmaal (Matt. 26:26-29).  Die doop het geen regverdigings- of reddingswaarde nie. Dit is ‘n teken dat ons geregverdig en gered is deur geloof.  Dit is verder ook ‘n teken van die reiniging van sonde en nuwe lewe wat ons in Christus alleen ontvang het.  Die nagmaal is ‘n gemeenskapsmaal wat deur gelowiges onderhou word in herinnering aan die voltooie werk van Christus aan die kruis.  Die brood en die wyn is betekenisvolle simbole wat die liggaam en bloed van Christus verteenwoordig.  Die kerk is nie ‘n instutuut nie, maar ‘n gemeenskap van gelowige, godvresende mense (Hand. 2:42-47).  Hier word die evangelie verkondig, saktramente (ordinansies) geadministreer en Christelike dissipliene toegepas(Matt. 18:15-17).  Ware apostelskap bestaan deur geloof in en prediking van die evangelie soos uiteengesit deur die apostles en in die Skrif vervat.

 

3. Verlossingsleer 

Opgrond van hulle tipiese praktyke en leerstelling wat teenstydig met die leer van die Skrif is, is daar heelwat verskille in hoe hulle die saak van verlossing sien.  Hier volg ‘n paar enkele afwykings van die tipiese siening van die Skrif soos uiteengesit in Gereformeerde leer. 

(a) Openbaring

Omdat die Bybel nie gesien word as die enigste gesag in sake van geloof en lewe nie, het die Rooms Katolieke talle vreemde en onBybelse sienings oor sake van geloof. 

(b)Middelaarskap

Jesus is nie hulle enigste middelaar nie maar verlossing kom deur Christus, Maria, engele en afgestorwe heiliges en hulle priesters. 

(c) Verlossing

Verlossing is ook nie ‘n werk van God deur genade alleen nie, maar is ‘n span pooging tussen wat God gedoen het in Christus en jou eie werke.  Verlossing is uiteindelik meer afhanklik van die mens se vrye wil en waardigheid as wat dit is van God.

(d)Regverdiging

En regverdiging vind plaas deur geloof en goeie werke wat verrig word om jou deurlopend gedoen moet word.  Uiteindelik kan geen Rooms Katoliek oor seker wees van verlossing nie want hulle is nooit seker of hulle genoeg goeie werke verrig het nie.

(e)Eer

Die ‘Maagd Maria’ en afgestorwe heiliges het ook almal ‘n aandeel in ons redding en daar moet aan hulle erkenning gegee word vir dit, is wat die Rooms Katolieke Kerk leer. Alle eer word nie aan God alleen gegee vir verlossing nie

 

Gereformeerde siening:

Ons glo dat ons gered word deur die leer van die Skrif alleen (Rom. 10:17; 1 Thess. 2:13), deur die kruisdood van Jesus Christus alleen (1 Tim. 2:5-6), uit God se bonatuurlike werk wat ons lewend gemaak het uit genade alleen (Ef. 2:1-5), deur die regverdiging wat God ons in Christus skenk deur geloof alleen (Rom. 3:19-26; Ef. 2:8-10), en vir God se eer alleen wat ons geredding bepaal het voor die grondlegging van hierdie wêreld volgens Sy eie wil (Ef. 1:3-14; Matt. 4:10; Open. 19:10).

 

4. Ander vreemde leerstellings 

Die volgende twee sake het nodig om genoem te word soda tons ‘n meer volledige verstaan van die Rooms Katolieke leer kan hê en die gevaar van hulle teologie kan begryp. 

(a)    Leerstellings

Kerklike tradisie en geskrifte word op dieselfde vlak geplaas as die Skrif.  So ook word alles wat die Pous ‘Ex Cathedral’ (in amptelike posisie) sê gereken as gesaghebbend en Goddelike uitsprake.  Die interprutasie van die Skrif kan selgs gedoen word deur ‘n oorhoofse liggaam in Rome wat die Magisterium genoem word en enige leerstellings wat daarvan verskil word as valse lering beskou.

(b)   Vagevuur

As ‘n Katoliek sterf en nie genoegsame vergoeding in hierdie lewe vir sy sondes gedoen het nie gaan so ‘n persoon na sy dood na die Vagevuur (Purgatory) waar hy boetedoening sal doen totdat hy ‘heilig’ genoeg is om hemel toe te gaan.  Geliefdes wat nog lewe kan die tyd wat so ‘n persoon in die vagevuur spandeer deur gereeld die Mis by te woon, deur aflate (indulgences) namens hulle te verkry en deur vir hulle te bid.

 

Gereformeerde siening:

Die gereformeerde siening is dat die Skrif alleen, soos vervat in die ses en sestig boeke van die Ou en Nuwe Testament die finale en gesaghebbende woord van God is (Ef. 2:20).  Enige leer of praktyk wat hiermee teenstrydig is word geheel en al verwerp as onBybelse en onChristelik.  Die Woord van God alleen is ons riglyn in alle sake van geloof en lewe (2 Tim. 3:15-17).  Daarom verwerp gereformeerde Chrstene ook die konsep van die ‘vagevuur’ (Purgatory) as ‘n onBybelse lering.  Hulle glo, volgens die Skrifte, dat by die dood die siel van die gelowige sy liggaam verlaat en gaan om te wees waar Christus is in die hemel (Fil. 1:23; 2 Kor. 5:8), waar hierdie siel afwagtend is vir die opstanding tot lewe, heerlikheid en onsterflikheid.

 

Ek het in hierdie studie gepoog om ‘n earlike refleksie te gee van die amptelike leer van die Rooms Katolieke ‘kerk’ en te wys op hoe ons as Gereformeerde gelowiges van hulle verskil op die verskeie kwessies.  Dit is my hoop dat dit tot hulp sal wees wanneer jy met Rooms Katolieke in gesprek is oor die evangelie met die begeerte om hulle tot bekering te lei.  Verder moet hierdie ‘n waarskuwing wees sodat ons nie dink dat Rooms Katolieke is maar net ‘n ander variant van ware Christenskap nie, hulle leer is vals en teenstrydig met die leer van die Woord.

 

ds. Leon Harmse

Die leraar van Sunwardpark Baptistekerk.

Die Christen en sosiale media

 

Die Christen en sosiale media 

Ons leef in ‘n era waarin sosiale media ‘n groot realiteit is en dit blyk nie of dit vinnig gaan verdwyn nie, maar eerder gaan toeneem.  Dit vra dat ons as gelowiges hieroor moet besin en te kyk of dit goed of sleg is.  Daar is verseker voordele aan sosiale media, maar daar is ook baie nadele en dan is daar ook die kwessie van hoe ons onsself daar gedra.  Dit is in kort die kwessies waarna ons gaan kyk.

 

1. Voordele van sosiale media 

a.Verkondiging 

Kort voor die Covid pandemie het ons begin om preke op te neem en op YouTube te plaas en ons was baie dankbaar vir hierdie platform toe ons asgevolg van die pandemie nie by mekaar kon kom nie.  Van daardie tyd af word al ons preke steeds op ons YouTube blad geplaas en bereik dit mense wat nie in ons gemeente is nie.  Ek weet van minstens een persoon vir wie daar nie ‘n goeie kerk in hulle omgewing is nie, wat weekliks na ons preke luister.  Ook talle van die in ons gemeente wat siek is kan ‘aanlyn’ na ons preke luister (1 Korintiërs 9:19-23; 1 Petrus 3:15). Terwyl dit nooit ‘n plaasvervanger kan word vir die gemeenskap van die gelowiges nie, is dit tot hulp vir persone wat nie by die kerk kan uitkom nie. 

Dit is ook tot seën vir mense wat wel na ander kerke gaan maar addisionele Christelike lering soek.  Ek luister byvoorbeeld gereeld na preke van ander predikers deur die loop van die week en vind dit geestelik opbouend. 

b.Bemoediging

Terwyl dit nooit direkte kontak of selfs ‘n telefoonoproep kan vervang nie, is dit ‘n goeie manier vir gelowiges om mekaar te kan bemoedig (1 Thessalonicense 5:11).  Wanneer iemand siek is, of wanneer iemand deur ‘n beproewing gaan kan gelowiges mekaar bemoedig deur gebruik te maak van sosiale media (Galasiërs 6:2).  WhatsApp is hiervoor uitsonderlik behulpsaam want dit bied ‘n privaat platform om met iemand te gesels. 

Baie mense is al bemoedig deur ‘n boodskap of ‘geselsie’ op WhatsApp by ‘n geleentheid waar persone nie by mekaar kan uitkom op daardie spesifieke oomblik nie.  

c. Kontak

‘n Mens kan baie makliker kontak hou met familie of vriende wat ver van jou af bly en wie jy daarom nie gereeld kan sien nie (Spreuke 27:10).  Fotos kan gedeel word en lief en leed kan gedeel word deur die gemak van ‘n selfoon.  Nie net WhatsApp is hiervoor behulpsaam nie, maar ook FaceBook en sommige ander platforms. 

d.Informasie

Jy kan groepe en bladsye skep om inligting oor byeenkomste, reëlings en planne vinnig aan al die betrokke persone deur te gee. 

Inligting oor ons kerk kan wyd bekend gemaak word deur gebruik van publieke platforms soos FaceBook, YouTube, Instagram ens.  Jy kan ‘n groep stig vir familie of vriende of enige groepering van mense en hulle op hoogte hou van belangrike sake.  Een area waar dit baie keer behulpsaam is is by die siekte van ‘n familielid of vriend. 

e. Christelike material

Individuele Christene mag miskien nie die vermoë hê om self ‘n Christelike boodskap elke dag te tik nie, maar hulle kan ‘n boodskap, ‘n preek, ‘n prentjie stuur wat vir ander ‘n  bemoediging kan wees.  Ek weet van talle persone wat dit doen en van talle wat ook gereeld daardeur bemoedig word, ek self ook. 

f.  Ontspanning

Daar is talle goeie sosiale media groepe en blaaie wat goeie gesonde ontspanning bied.  Om net ‘n paar te noem:

-    Preke

-    Teologiese vraag en antwoord sessies

-    Natuurprogramme

-    Films (Christelik en familie gefokus)

-    Praktiese wenke

-    Skoon komedie

 

2. Die gevare van sosiale media 

a.Morele gesag

Kinders word nie net deur hulle ouers en onderwysers geleer nie, maar nou ook deur enige iemand op sosiale media.  Gelowiges ontvang nie meer net lering van hulle predikante nie, maar deur persone op sosiale media.  Dokters moet kompeteer deur raad en wenke deur mense op sosiale platforms.  Sosiale media probeer kompeteer teen persone met formele gesag en die gevolg is dat mense navolgers word van invloedrykes op sosiale media wat baie keer geen kundigheid het op die bepaalde gebied nie, maar baie invloed. Dit lei tot misverstande, dit lei tot valshede, dit lei tot dwaasheid en bevordering van leuens en sonde. 

Sonde word ook aangemoedig en afgemaak as normaal en natuurlik op hierdie platforms en as jy dit teëstaan, selfs op Bybelse gronde, word jy afgemaak as ‘n hater van God en ‘n bose mens. 

b.Sondige invloede 

Terwyl blatante boosheid soos pronografie nie op algemene sosiale platforms toegelaat word nie, is daar verseker talle dinge wat ongesond is vir die siel om te sien en te hoor wat deur hierdie platforms ontbloot word.  Advertensies wat op hierdie platforms geplaas word is nie soms net steurend nie, maar selfs onvanpas of sondig.  Die plasings van baie persone is ook nie altyd opbouend vir die siel nie en kan soms kras en vuil taal bevat en segestiewe aanmerkings bevat wat God nie eer nie.  Partymaal is dit fotos wat geplaas word wat nie tot stigting van jou geloof is nie. 

Sosiale media platforms is nie Christelike platforms nie, en terwyl dit tans nog Christelike plasings aanvaar, aanvaar dit ook godsdienstige plasings van ander gelowige.  Dit plaas ook sogenaamde plasings van ‘kerke’ wat ons nie as kerke sou klasifiseer nie en wat ‘n valse evangelie verkondig.  Dis soms harde werk om deur hierdie goed te sif en vir die ongeoefende oor kan dit baie keer lei tot misleiding en miskonsepsies van die ware evangelie. 

c. Slegte gesindhede

Daar is op baie platforms van sosiale media mense wat sterk uitgesproke raak oor sekere kwessies.  Persoonlik vir ek baie persone se aanmerkings op byvoorbeeld, publieke groepe as baie negatief en kras.  Eerder as om ‘n positiewe gesindheid te hê en te kweek maak hierdie platforms jou ook negatief en bevorder dit ‘n gesindheid van kla oor alles. 

Persone word aangeval, verneder, ge‘cancel’ omdat ander persone vir hulle kwaad is of iets wat hulle gesê het verkeerd verstaan het.  Veral die aanval op raadslede in jou omgewing kan baie keer baie onChristelik, onnodig en onmenslik wees.  Daar is ‘n gesindheid wat geskep word dat almal moet inval en saam aanval en baie keer is dit presies hoe dit gebeur en iets klein en onskuldig word heeltemal uit verband geruk. 

d.Vermorsde tyd

Baie ure kan vermors word deur tyd op sosiale platforms te spandeer.  Die manier waarop hierdie platforms ontwerp is waarin jy inligting kan ‘opskuif’ of ‘afskuif’ bevorder die gedagte dat jy nie so baie tyd daarop spandeer soos jy dink nie.  ‘n Vinnige loer om te sien wat aangaan lei baie keer na ‘n baie lang tyd wat jy daar spandeer. Video of video, prentjie op prentjie, aanmerking op aanmerking en voor jy weet spandeer jy ure op so ‘n platform sonder dat jy dit ooit besef. 

As jy te veel tyd op sosiale platforms spandeer is daar 3 areas wat skade ly: Jou verhouding met God, jou verhouding met jou familie, jou werksverrigting by die werk. 

e. Aanmoediging van sonde

Behalwe vir al die bogenoemde kwessies is daar nog maniere waarop sosiale media jouk an aanmoedig tot sonde.  Ek wil hier net ‘n paar noem:

-    Dit dryf selfbevrediging na (jy soek ‘likes’ ‘thumbs up’ ‘aanmerkings’ om goed te voel)

-    Dit word ‘n tipe afhanklikheids dwelm (jy kan nie te lank wegbly nie)

-    Dit ontneem jou van refleksietyd (tyd alleen is tyd om te reflekteer oor God en die lewe)

-    Dit weerhou die aanspreek van probleme ( Dis bied ontsnapping van emosionele probleme)

 

3. Jou gedrag op sosiale media 

Die gevare op sosiale media kan jou dryf om self skuldig te word aan die gedrag van ander mense daar.  Hier is ‘n paar praktiese voorstelle van hoe jy jouself moet gedra op hierdie platforms as ‘n gelowige 

a. Moenie vergeet dat jy ‘n gelowige is nie – Romeine 6:13

b.Moenie stry nie – 2 Timoteus 2:23-26

c. Moenie impulsief wees nie – Prediker 5:1

d.Moenie disrespekvol wees nie – 1 Korintiërs 10:24

e.Moenie skinder nie – Efesiërs 4:29

f.  Moenie aandag soek nie – Mattheys 6:1 & Romeine 2:8

 

Opsomming:

Ondersoek jou eie sosiale teenwoordigheid, besin die gevare wat hier bo genoem is en ander waaraan jy kan dink.  Wees versigtig! Die gelowige het die Heilige Gees, maar dit beteken nie ons is immuun teen die aanslae van die bose op hierdie platforms nie. 

Daar is baie voordeel in Sosiale media en sien dit vir myself en vir die uitbreiding van die evangelie. Beperk die hoeveelheid tyd wat jy daarop spandeer en die hoeveelheid platforms waarop jy is.  En beperk die invloed van die slegte.  

Die gevaar is om die baba saam met die badwater uit te gooi, sien die gevaar, sien ook die voordeel en weeg dit vir jouself op. In alles soek die eer van God.  Laat die woord van Romeine 12:2 jou lei “En word nie aan hierdie wêreld gelykvormig nie, maar word verander deur die vernuwing van julle gemoed, sodat julle kan beproef wat die goeie en welgevallige en volmaakte wil van God is.”

 

ds. Leon Harmse

Die leraar van Sunwardpark Baptiste kerk